sonsuz bir terk edişmiş meğer zaman..
anlardan ıraksak mercek,
beni de zahiri et!
ah! ritimsiz hicran şarkısı kalbim,
kaybol anlamsızlığın şehvetinde
hiçliğe nüfuz et!
ZAHİRİ
– 06 Ocak 2012
0
0
REVNAK KESİĞİ
– 06 Ocak 2012
kaç bıçağı varmış meğer grinin,
kırmızının kaç şah damarı..
mor bir çığlık kaç siyaha boyarmış meğer
içimizde çürüyen leylak rengi zamanı..
0
ORDA – Solitude I
– 06 Ocak 2012
┼
arayışlar ki,
domuzuna ansımak içindir geceyi─
izinde saatlerin.
kızıl atom gülleri lavtasında şiirin Devamı »
animal hazlar belgeselinde tanrılar
gözleri köpek-ten, sarası şehvetin
asrın sekanslarına bölünüyor bâki
0
ORDA – Carmina Burana*
– 06 Ocak 2012
┼
ha gözlüklü ha gözlüksüz,
bir fotoğraflar cereyânı kâin’ûl cemiyetin;
eriyen çocuk cennetin ─ egosal erki
âyet-i kanla yazıyor bilimini,
pasparlak aksesuarların:
“bugün, berklerden bir berk tanrı yarın…” Devamı »
ve hep son biçiminde tiz tırnakların,
duruluyor annâ!
0
ORDA – Distacco*
– 06 Ocak 2012
┼
gecenin deseni içinden geçiyor kırılmış vazolar
çiçek sanılmak yası vızıldayan sineği otellerin
zilinde bir kâtibin: numaralar dönen anahtar
dikkat asansörleri çıkıyor yuvalarına erkeğin
uf olmadan ve ay’dan önce sonra başka düşlerle
dığan-ı tende kedi patisi son bulmayan kamplar
arıyor izini saklı kara günden tarih ormanlarının Devamı »
omegasında günün her gün renkveren tanrıların
0
POST MORTEM
– 30 Aralık 2011
1.
alkışsız, bis’siz,
atonal bir konçerto çalıyor hayatınız..
sonra sessizlik oluyor
susuyor aniden yankısız nidaların intihar bandosu
bütün prelütler kendini vuruyor!
son nota
akortsuz bir obuada boğuluyor!
2.
sonra sessizlik büyüyor
taşlara yapışıyor bir umutla kulağınız.. toprağa.. duvarlara.. Devamı »
kulağınız denizkabuğu oluyor
0
KAZAZEDE
– 10 Aralık 2011
hayatı kendince algılamak
rüzgârı ateşlere bağlayıp saklamak
ve kaderi bir ölüm gibi algılamak
her kuşun kendi gagasının ucundaki parıltıyı bağlamak
hiç sorma bana
şehirler nerede bitiyor
kefensiz ölüler nerede yatıyor
şarkılar ne zaman susacak
yıldızlar ne zaman ağacak
kurbağalar ne zaman bağıracak
kırmızı dağlar yeşil topraklar
ve güneş tarlalarından sürekli sahile doğru koşan çocuklar
ne zaman uyanacak
ben de bilmiyorum
benim tek işim
kıyıya vurmuş eşyalar arasından kendime uygun olanları toplamak
0
ORDA
– 19 Ağustos 2011
┼
biçim konuşup ölüm çıkıyor, tümelden
gözlerimizi kanla bağlayan kumandan
dolaşıp ırzını, Güneydoğu’suyla bir halkın
köylerde ve yalnız dağlarda: Kırım Çiçeği
fotoğraflar ki, bir zafer karasıdır. Orda
Devamı »
Olum´u tersleyen pillerin de tözü ─ nasıl
verirlerse başlarını, ötelerce ayrılığa
doğumdur; yitimle yeni bir dirim arası
0
ORDA
– 19 Ağustos 2011
┼
bakıyoruz: odakta tenha büyüsü genleşen gözler var; uyuyalım
arada bir çiçek, anason çatlağı Afrika… kafamızda durunca
arada bir yazık, unutulmuş gerçekliği oh! Büyük Ölüm’ün
hani coğrafya günleriydi, bir zarf tarihini açılırken durumların
taşıdığımız pazarların… çözülsün diye ipler, gözler alanında
biz ki dengiydik çünkü hep bir ayracın; besbelli özel adların da
hani coğrafya günleriydi. bir zarf, tarihini açılırken durumların Devamı »
bir dağın da ardı sıra -sırtıkara- bir göğün uzantısı yalnızlık
0
her şeyin başkası
– 18 Temmuz 2011
erdemi uzağa taşıyan gizliler
kulelerinde bazı manzaralar görünüyor, dünya kötüleşti ve çocukların ellerini bıraktık
yadigar.
bize şefkatle yaklaşan devletler, bizi doğurup sokağa bırakan anneler
içip dağıtmamız kendimizi kırk ayrı parçada bulmamız
ağzımızdaki sabah tadını bozan papatya çayı ve biz
hangi vakit kendimizde kalıyoruz, meçhul
karanlığa bakan kulenin binlerce gözü var Devamı »
ellerinde ter bile değiliz, zoraki yaşama arzusunun verdiği çek
hep karşılıksız çıkıyor. yarım bırakıp bir şeyleri
bu hayatta olabilir. olmaz deme işte ordan
kalkasım var.
0
kuş adımı geçtiğim dünyam
– 26 Haziran 2011
gün eşelenmiş
göğsünü toprağa sürüyorsun
ürkek, kanıyor anakaraların
karanlığa kökler kurutuyorsun
mavi lüzumsuz bir ayaz, büyüyor sanki
vadiler göçüyor dudaklarında
biraz toprak yeter diyorsun bana
biraz toprak, yeter diyorum
ve eski bir gidişle geçiyorum senden
hiçbir şey kalmayıncaya kadar
vazgeçiyorum işte
her şeyden biraz
0
Varlık Üzerine Yeni Açıklamalar
– 22 Haziran 2011
Çeviren: Erdoğan Kul
Ne görmekteysem ve neye inanıyorsam onu anlatıyorum; gördüğüm şeyi görmediğimi kim söylerse, kafasını koparırım onun.
Çünkü ben bağışlanmaz bir Canavarım ve Zaman artık Zaman olmayıncaya kadar bu böyle devam edecek.
Ne Cennet ne Cehennem, eğer varlarsa, bana yükledikleri bu canavarlığa karşı bir şey yapabilirler. Belki kendilerine sunmam için yüklemişlerdi bu canavarlığı bana… Kim bilir?
Her durumda, yaralamak için işte beni…
Olan her neyse, apaçık görürüm. Ne varolmuyorsa, gerekirse ben yaratacağım onu da.
Uzun süre hissettim bu Boşluğu, ama kendimi ona atmayı reddettim. Gördüklerim kadar ben de ödlektim çünkü.
Devamı »
0
hasaRRaporu IV
– 13 Haziran 2011
sevgilim beni yaşattığın yüzyıl
kumpasa geldiğimdendir
bakma, overdoz halinde kesiyorum ağaçları
atların hüznü
onlar durmadan sana doğru.
tirenler geçiyor, geçecekler yıllardan da Devamı »
rakılar içtik içinde, üstelik karşılıklı hüzün direklerinden geçtik
durdurdu bizi bazı peronlar, indik.
açılırken bir öykünün başlangıç cümlesi, okuduk sabahlara kadar
ağladık; ne garip belimizdeki silah, kuşattığımız ayasofya hüznü
tarihine bakan genç kızların rayban gördüğü de doğru
ama sigaramı dağlara doğru ateşliyorum
0
hasaRRaporu III
– 03 Haziran 2011
çiçekteki telaş kellenin gövdeden ayrılmasıyla aynı
gidiyorum! sen taze kal eskime
yağmurlara güvenme makyaj bozar.
koş hasaRRaporu veriyorum
enkazım tamam yerli yerinde dağınıklığım
tahribine güveniyorum
biraz daha içimi hançerle, dağıt
değiştir her şeyin yerini
ama kış
giderken bereni almayı unutma.
ruhunu avuçlayan yol Devamı »
tenini sıyıran su
jiletlerin içinde kalan bileklerimi de al
korkma; kimse sormuyor demokrasinin son durumunu
1
LEKE
– 19 Mayıs 2011
bir yurttu sinir pasından, altı yön ömrün sığdığı. adresini arıyorduk yüzümüzdeki düşüğün, dil üstünde gezdirilen kızgın demir buğularını aralayarak.
doğa’nın dönük olduğu nokta hangimizdeydi? birbirimize ölüyorduk, bulunmuyordu. güneş küçük hayvan ölüleri halinde derimizin altına birikirken, “ben” diyorduk, “hepimizin aynı yerinde kardeş beni; gelin üst üste getirip uçalım…”
insan sütünü demleyen eldeğmedik mimariye adanan bakışlarda kur da aramıştık: a e ı i o ö u ü. uğrum çığırıp duruyor keman koyusu, memeleri budanmış bir çingeneden cama vuran kuş seslerinde.
Devamı »
