günün boşluklarında
hayatım-aşkım-cehennemim
kül değirmenleri kuruyor,
uçurum resimleri yapıyorum
güz, bir mevsim adı olmaktan çıkmış
ellerimden başka kimse bilmez bunu
göğsümde olup bitiyor bunlar
ve tanrı bir kez daha doğuruyor
bildik yaratıklarını
geri dönmeyen adamlar biliyorum
bir tek yüzlerinin bir tek suyu olduğu için
* * *
sesimdeki ölüyü her öptüğümde
kuşların uçuşu oluyorum
çaldığım her şey aklımda kalmış
yazık sessizliğimize
