Trapez ve Köprü

Trapez
                                   Rilke’ye

Kendiliğinden atılır köprüler
daha bırak ellerini ovasına
akışan bedenin soluklasın
kesikli görüntüler
 
Ey kara kanatlı
çakıl düzlüklerine kuş biçimliliğin,
gaga: bir uzvudur yaşamda yassılaşmanın
neye dokunsa söylendi güzeli.
 
Yaşlı yüzlerinden
bir uçuşun tutumluluğu akar
kolları havaya karşı
           yeni unsur
yaklaşmanın simli bakışıysa
sadece
tekrar birleşmek için ayrılır trapezciler.
 
Köprü
merdiven merdiven düşmekteyim
ellerinden
kendiliğinden
Parmakların
kuşların ağırlık merkezine uzanan
beni bölen parmakların
ayı değil
 
Ellerin
uzağında bedeninin
yakından kaybolmayı çiziyor zaten elin
bulunmaklığı değil
 
(bir şey söylemek için yaklaşıyorum sana.
her kanat açışında değişen dünya, yürümek neyse o kadar. ayaklarım hep sende kalınca ağaçlara kendini unutturuyor yol…)
 
ve gökyüzüne düşkün ilişkiler
kuşların savrulan bir yanı da oluyor
 
(incir sana baktığımdan beri
 güzele izdüşüm eğilişin üzerime ve güneşten kopar ay ışığı…)
 
ve her şeyi başlarken severim
yeni bir dansı öğrenir gibi.