Açılış:
10 Şubat 2009 Salı / 18:00
Kapanış:
28 Şubat 2009 Cumartesi / 18:00
Taş Uçak Şiir Sergisi, Zafer Yalçınpınar
– 31 Ocak 2009
Ocak, 2009 Kategorisi için Belgelik
0
Teleskopla Bir Gece Daha
– 28 Ocak 2009
Dön bana
acımasız boş oda
İnce Bizans yüzü
bu yeni oruca hükmet
yaralıyım zahmetsiz merhametle
Ne baba olayım
ne de oğul
acımasız boş oda
İnce Bizans yüzü
bu yeni oruca hükmet
yaralıyım zahmetsiz merhametle
Ne baba olayım
ne de oğul
2
Çıplak Elle Av I
– 26 Ocak 2009
dilimin ucunda
dikenli bir sarmaşık büyüdü
ben ki dilimle getirirdim,
ağır ıslak geceleri,
iki nokta yan yana
hantalsın uyukum! rüya bitti, ne diye sen ..
0
Aşktan İçin Dedi ki Dedi Bir
– 26 Ocak 2009
kendine uzanır tanrıeller bakışı,
yıldızlar büyüdü kadınım
koynunda her gece göğü´nün
bağdaş bir lacivert koyu, orası:
—köküne dur dilek kipi insan-fiil,
ama ki Sokağı’nda ölücü zaman!
0
Varışsız I…
– 23 Ocak 2009
uzanır, tutarı elleriyle bir kol; "—kapıdan
pembevî ya, düş bir mendil!" için, uzanır
O çarpıntısıyla kalbinin MİNİK, V parmakları
(tutabilme isteği midir güvercinleri melek:
-kokla, öp!) açılıp kapanır sevişler keresi
çekil perdeleriyle tüm-pencerelerine odanın
durarak boyunca geceler boyu yıldızlara ah!
0
Doğu Kalpli Bir Sencil Çocuk, Kat’î Büyümez Çirkinkent!
– 23 Ocak 2009
"Değil katregil bir deniz düşer şimdi düşmavi:
—Orda’sına kendinin şehirlersiz göklerle var!"
I
Yapay sevinç ve mut, yontma ya ki taşbiley
adam ve kadınlar;
bir insaniyetsiz çağ düşümü! Orada
ve her yerde, her şeyde kalaba canlısı;
kendilerine secde tap, öküz:
Altın ve put!
0
Kesafet ve İrtifa
– 23 Ocak 2009
Yazmak istiyorum ama çıkan sadece köpük,
Çok şey söylemek istiyorum ama saplanıyorum çamura;
nasıl söylenirse söylensin yoktur rakam, bir toplam olmadan,
nasıl yazılırsa yazılsın yoktur piramit, köksüz.
Yazmak istiyorum ama bir puma gibiyim,
defne olmak istiyorum ama benim pembeleşen soğan;
nasıl ses verirse versin yoktur öksürük,
sisin içinde yitmeden,
ne tanrı ne de tanrı’nın oğlu vardır,
tecellisiz.
0
Geceydi, ateşe verdim…
– 23 Ocak 2009
Geceydi, ateşe verdim sevdiğim evi
Parladı eşsiz bir halka
Gördüm bir anlığına ayrık otlarını, taşları
Ötesi — yokluğu her şeyin.
Geceden ürken kimi gök mahlûkları
Geldiler yine dünyayı görmeye
Ve yitip gittiler ışıkta.
1
Solo Piano
– 13 Ocak 2009
"Kim ne derse desin ben bu günü yakıyorum
Yeniden doğmak için çıkardığım yangından."
E.CANSEVER
Ben nasıl tuttuysam seni, kutsalına inanmak gibiydi bu sevginin; sunakları helal kadındın isterdim -Allah bilir ya, isterim yine doluca- tek, yüreği savurca bir adamsam da genç… (O’nu, benim kadar tanımadılar; biliyor musun İbrâhim?) Ne varsa iyiden ve güzelden yana, değil olsun kötü-çirkin sahipsizliğin; kalbimizindir işte bu hepsi değil öte, söylen kalabilmekse şu da aşk: Evrenyılı kıvanç duyduğumuz, gıpta gözlerinden adam ve kadınların!
…Ve çokbir adamın yapmadığıydı; ben
Tuttum masaya sakınmaları koydum
-Kıskandığımsa, sakladığımdan kendimi;
Edipbilmez, Cemalbilmez -pek
Allah da bilmezdim hâlbuki…
0
Ölüm Vaazı
– 09 Ocak 2009
Ve sonunda girilir artık ölümün hükümranlığına
sahnededir manga, geçmişin parantezi,
paragraf ve ayraç, devasa el ve ayrılışı iki sesli harfin;
- nedendir Asur masası? Nedendir kilise minberi,
gürültüyle sürüklenen vandal möble,
hatta sonlara doğru şiddetlenen inziva?
