Doğu Kalpli Bir Sencil Çocuk, Kat’î Büyümez Çirkinkent!

"Değil katregil bir deniz düşer şimdi düşmavi:
—Orda’sına kendinin şehirlersiz göklerle var!"


I

Yapay sevinç ve mut, yontma ya ki taşbiley
adam ve kadınlar;
bir insaniyetsiz çağ düşümü! Orada
ve her yerde, her şeyde kalaba canlısı;
kendilerine secde tap, öküz:

Altın ve put!

Şehrâyin, baştan aşağı eğlenti soysuz
denir tür gecesi
çalgıcılar takımı envaî yordam;
pezevenkler ve kotanalar,
tutbilimsel mekân-ı ırz masa oyunları!

II

Zar, anahtarlar, çevrilesi dönerçark kapı;
ve bahsi ortaya olmak açılmış bir kart:
"Deveyi hendekten atlatırım bir tutam ot…

—İyi mi?"

(Pis gülünç olmuş kaç, Maça Papazı
grantuvaletlere çıkartma yapmıştır pekiî!)

III

—Bilinmez ki bilinmez, çok sayıları onlar aklın
Çirkinkent’lere bölünmüş!