kuruyorum
kurdum!
ağırlığım ki binince üstüne
bir heykel gibi batıyorum
içtiğim suya kokladığım göğe
ben insan suyunu kuzulardan almışım. ne diye ben ..
bir yokluğa gülümsenmiş, yoksulluk üzre
ayağının kınasıyla
dur durak yok kırgınlığın nimeti
kendini boğazlamakta
bıçaklığıyım ben bu buzağının
sallanır durur, boynunun altında. ne diye .. Devamı »
ruleti sahiplenip olmak…
yasak güneş yırtık ceket af
yoldan geçiş sarhoşluğu
elde kesik meme gerçek kırmızı
bütün pencerelerden önce
arsız teklif ağız bozan
son güzel havada…
yüzünden emin kayboluş
planlı hatıralar kucak kucağa
bekler ışığa inat sevgili diz çöken
düşmek yürümekten uzun
belirli gün ve haftalar…
I
de, seni ben daha kaç geceye yayayımdır alaca
—bana uzamış bana kolların dirsekiçi kokusu?
II
dokunaksı bildirgelerini okuyorsun bir sevişmenin
ellerin, uzun ve güzel
kimi eğdiğindir ve doğrulttuğun, bakışlarınla
yazıyorsun ki okunaklı türkçe ben de seviyorum
halklarıma doğru haykırırlı bir özgürlük söylevini
—Meydanlarında Ölebilirim´den.
hadi hayat: seni istiyorum!
duyularım çok açık
sesim – rengim
farklı bir boyut
her hareket var
hız
boşluk
derinlik
b o ş a l ı y o r u m
geri al beni…
(Maltepe, 20 Ocak 2009)
uyanıyorum gözlerine
hatırladım da çevirdim
herşeyin bir yanını sözlerine
aşktır sessizlik
arasız düşen
en işlek caddene
tek tek indim arabalarından
kaybolmaklı nefesimle
bulmaklığa tekrarsız seferini
kapalı özür gecesi gibi çullanan
ateş parası gözler…
özlemek mi mutluluk özlem mi
huzursuz gün delirtisi
ısınmak sonsuzu kapatan
sürgün mevsimleri
kana uyar…
yok veren diz çöküş kokusuz
hani kaç tanıdık kalır şiddetle
söz edilir her dilde karşılıksız
boşluksuz satırlar elbet su
yıkılır parça figür…
geldim
hiç bir şeyi unutmadığım için
ışıktan bir bahçe ışıktan insanlar
usuma değen bir şey var ışıktan
yüzümü yaprak yaprak örtüyor ellerim
soyunsam çıplak bir ağaca
yüzümü akıtsam
Nalân Karaduman, ilk öykü kitabı Şeyler Denizi ile edebiyat dünyamıza katılıyor. Yalın anlatımı, incelikli gözlemleri, güzel Türkçesiyle dikkat çeken Karaduman, yaşamın güçlüklerle, hayal kırıklıklarıyla dolu gerçek yüzünü anlatırken, bütün bu iç bayıltıcı, karamsar tablonun altında umut arıyor. Düşgücümüz, bizi aslında bugüne dek algıladığımız yaşamın bambaşka bir alanına götürür.
Orada daha önce karşılaştığımız hiçbir şeye benzemeyen "şeyler" görürüz. Aşkın, insan sevgisinin, bizi büyüleyen tuhaf yaratıkların yol aldığı, geleceği aydınlık, yepyeni şeyler. Bir şeyler denizi…
onlara de —üç çiçek açancası bandolarla bir ölüm
kuşanmış şarkısı karşı çocuklar gelecekler tarihi
onlara de —dağardı veysel güneşi ki o körbakmaz
fikret de onun için vurup sıcak çalacağızdır olmuş
teline sazın gitarın halk türküleri kavgamarşkardeş
ne çok harfin oldu senin hep gerçekle çiçek çiçek
Şehrin sokaklarında aşkım. Bölünmüş zamanda nereye gittiğinin ne önemi var. Artık benim aşkım değil, herkes onunla konuşabilir. Hatırlamıyor artık; kimdi onu seven?
Bakışların ahdinde eşitini arıyor. Gezindiği boşluk benim sadakatim. Umudu çiziyor ve sanki başından savıyor. Bir parçası olmaksızın baskın çıkıyor.
Derinliğinde mutlu bir enkaz gibi yaşıyorum. Habersiz, benim yalnızlığım onun hazinesi. Süzülüşünün kaydedildiği büyük meridyene, özgürlüğüm onu kazıyor.
