MUT KAYIŞ

Sevincak pişmanlık koşu

bir tavşan gördük, beyazına kan çalma isteği
zıpır zıpır zıplıyordu; o keskiye doğru!

Cemalpiç denizi görmek isterse´dir.

ışıma: O’nun, dalga boylarını —denizde
geceyle ölç bilir bir denizci.

Gece’de inanç

—her yatak kendini kanamıştır anne,
ben tek tanrı sesine güvendim.

`Şey´in kırılma indisi

bir çiniyi çalar gibi, asılır bir çiniyi; üstüme üstüme

desenini çizdiğin aşkı oku şimdi,
yüzündeki çizgiye görebilim!

“Yalnızlığın büyük elleri…´´ martılar dedi bunu bana!

er geç, döneceğimiz yerdir ora; uzun—
uzatıyor gece zaman köşkünü,
bir ölü kuştur bay!

sesinde, yaşanırı kalmamış
gözü kapalı türkü (cıgara da sarıyor peşi sıra)
bir aşka cinneti peşin.

“Ya neyineydi kızdığı bir terkin?´´

—niteliyorlarmış ki,
iyi ve güzel bir kalbi varmış
dikkat etsin!

ölmenin ve öldürmenin gömecen tanrılığı:
Unutsu!

ada da bir felaketi çağrıştırıyor ada
ayaklarımı denize kesiyorum kestiniz!

 

* Mayıs 2009, Üç Şehir Yolu