Çöl – Sin

beni bu ağacın altında bırakmıştın
başımı kaldırıp baktım
ne bulutların geçti üstümden
ne kuşların uçtu bir daha
yanmış şehirlerin anlatıldı
nefesini tutup üç gün dolaştığın
bana bu ağacın altında söylenmedi
ellerinin kuruduğu
beklemedim mi
yağmurların insin diye

beni bu ağacın altından aldılar
başımı çevirip baktığımda
senden bana kalan ateşle
tutuşmuştu dallarım
durup bana baktığın yerlerde
bırakıp nefesimi
bir uzaklığa mı seslendim
bana bu ağacın altında söylenmedi
konuşabileceğim
ağladığını dinlerken
bitsin bitsin artık diye

beni bu ağacın altında bulmuşlar
kırık ayaklarını sürüyen atlılar
kucaklayan sen miydin
derin bir ırmağı geçer gibi
kırar gibi baharda bir dalı
çizdiğim yol mu geçtiğim çöl
bana bu ağacın altında söylendi
ellerimi çözdüğün
yüzümü yüzüne çevirdiğin
geldim diye diye

üstüme yığılan taşları tek tek sayıyorum
hüzünlenme şimdi mavi bir kuş görüyorum

15 Eylül 2009
İstanbul