Buz

bekleme
kırmızı gülen adam
giden addır sadece
kalan matem
geçmiş bir mimoza sarısı
sen bir tutam mor
belki
zamanda kaybolan bin an
başlamak yeniler mi acıyı
yoksa
koparır mı tek tek yapraklarını
hayatın
içi sıkılmış bir rüyadan
gözlerini sana açan
yağmurlu bir sabahtır
yol uzatır saçlarını tozuyla
dumanı kaçar gözlerine
bitmiş aşkların
tensiz ruhların gözleri
batar kalbine
bilirim
sözsüz acılar kalır
eskimişli zamanlardan
gitme
güzünü bırak
kirli beyaza
buz tutsun
kırılsın