Peşrev

“sevinmek kendinde değildir
es us”

değersizdir çünkü
sosyal bir yalnızlık içinde çürür
anlamı törpülenen ilik
şen bir gönül için zaman nasılsa
devleşerek yerinden
ben
çöplüğünün göğüne gölgesiz güneşler
döşeyebilir

seyredip ağlayan harflerin dansını
kendisiz bir kentin içine çekilir
o değişmez metalik es’i kürenin
inip saklı boynunun uzun tarihinden
kıymetlenir yoksul bir anın Afrika’sıyla
genel geçer atlıların eyerlerine riayet edip

yine de kamusal bahçede hazır ol bir iyilik
kış havuzuna düşürdüğü kara bir kedinin
sessizce dans ettiğini düşünebilir
ne kadar tavlı olsa da huzuru içinin
siyahsi bir rejim türetip
amerika’dan elleri beyaz bir zenci çıkıp
kedilerin haklarından söz edebilir

şiir de kırmızıdır aslında
hüzün gibi
kendinden habersiz
başka hüzünler arayan bir ülkeyi yenebilir