LEMARİA

´´otel adında bir aşktı sandığı
   oyulmuş mermerlerden.´´

 

ne zaman ki ışıklardan kırılma indisi bir zaman
düşünce aklın karanlık geçmişler gününde

anıp seni allasen! sözün hiç olmamış kıyı yüzünde
anlarım, bir üvey dişisi yakışıklı geçimlerin

ve bir çirkin gülüşler tarihinden kopkoyu adamları
getirip çıplaklığına ağırlayan eski kentlerindir ilk

(şımarınca belli bir çağı doğmayan değişkenlik ey!)
karşı gelinmez rengi alışkanlığın bu türden doğa

bu sonra süs birleşimi evlerin kapalı güzellik
koru sahibi gözlerinse bir Pazar çıkmazı

* * *

lüzumu yok sevişmesek de olur Lemaria
ama n’olur bu katran karası sonra bu her şey
leylak açımı demekse sokakların.