esami

esamisi okunmaz annemdi kadın
kadındı ve annemdi hepsi bu
adını bilmezdi babam biz ‘hişt anne!’
durgun suya kahır tortulayan nilüfer
çırpınışlarıydı esamisi

alın çizgileri faili çok aşina
yitik zamana devrilmiş alaca yüzü
gözleri yerine oturmamış anlamdı
avucuna ter çeyizleyen isli kandil
sandıklarıydı esamisi

annem yanlış gelindi doğru hemşire
zevceden gölgeye topal zül öykü
nar çocuklara uzak duayla ‘zoom’
susku kumuna gülüş ayazlayan çöl
yalnızlıklarıydı esamisi

komşuya sardığı nakış dolmalarını
açlık akşamlarında utana sıkıla deşifre
sebil rüyaydı eksik uykulara
işsiz sokağın çocuğuna aşevi kuşluk
zamanlarıydı esamisi

ölüm yolunda kapalı beyaz geldi kış
annemi yarasından tanırmış iğneyaprağı
leyleğe sırdaştı dedi çıplak damlarda
yakacağı olmayan evlere gizli nakliye
rivayetleriydi esamisi

ölümüne katlanamayıp
intihar etmeseydi menekşeleri
öğrenecektim annemin asıl ismini