Kestirme

zamana atılan adımların
kaybolurken seni gördüm karasında

hep önce geçersin ya karşıya
bir elimde bekler gibi sesin
susar gibi bir sahil ötesinde
yeni çoğalmış bir denizin ilk dalgasını

hemen bakarsın ya arkana
gözünde açar gibi bir gözüm
kanar gibi bir yara ötekinde
toprağa ilk saplanan mızrağın kesik titreyişini

insan bazen yürümemeli mi kendiyle ne
kestirme gibi