Sarkaç keskin mevsime benziyor biraz şimdi
Hiç acımadan tümleçlerinden kırdığım zamanlar
Ve kendinden alacaklı o köstek
Duyunuz diye çömeliyor dizlerimde
Zaman niye çoğul konuşur ki
Nefese odaklı tüm dakikalarım
Gerdeksiz soyunduğum hayata yaşama isteği
Bir devriklik sergileniyor damarlarımda
Mahvolmuş havalardan biraz ayaz
Portede güz akıyor
Tuvalde yaz
Olgunlaşan tüm kelimeleriyle
Mevsim beyaza benziyor şimdi biraz
Aynı tene kurulan çok sesli iki kamp gibi
Nesnelerinden ayrı yaşıyor cümlesi
Üstelik ergen karları da hâlâ üzerindeyken
Ciğerlerim şimdi neden ellerimde üşüyor ki
Ben bilmem imgenin iyisini
Ama yaz iyi bilir öğelerine ayırmasını
Buzlu bir şiiri
