UYSAL ÇAĞ DEMEÇLERİ



sitenin gönyesi yok
kalbim, topla kendini
ve dağıt bu yaşamak kentini


I.
oysa
bir ağacın taşmasından diyorum mesela
bir boşluğun Allah´a bakmasından
taraçalardan da taraçalara
ölü konmasından diyar Rum kuşların
bahsedelim zamana aşktır insan
ve insan bir yara

bölünsün alabildiğine mavi


II.
varılmış iyi boşluğu düzenin
saatlerden adlara
sokağı körleşen bir alında ─çürümek kadar
çalıştık tarihi pasla yüzleşen demir
çalıştık uysal çağ demeçleri
ve ağır akan tortusu sevincin acıya
bir camdı o kırılganlıkta

gecenin duvağını onarır gibi


III.
görürsek arada kas pratiği hüznün bir deniz
mekanik transasyon elli iki hafta saatsizlik
değil öte akış yok olağan şeylerden belli
iyi önemsizliği çırılçıplak taş odalarımızın
alsak kavsini nereye pek eski bir tablonun
yönü kuzeykürede buzulca rengi çalacak

hep gül kesiği elleriyle tanrının


***

başlasın diye suyun tuttum bir nehri öldürdüm
beni çok yakınlar ihtimalmiş deliliğe ağlıyorlar