sevgilim beni yaşattığın yüzyıl
kumpasa geldiğimdendir
bakma, overdoz halinde kesiyorum ağaçları
atların hüznü
onlar durmadan sana doğru.
tirenler geçiyor, geçecekler yıllardan da
rakılar içtik içinde, üstelik karşılıklı hüzün direklerinden geçtik
durdurdu bizi bazı peronlar, indik.
açılırken bir öykünün başlangıç cümlesi, okuduk sabahlara kadar
ağladık; ne garip belimizdeki silah, kuşattığımız ayasofya hüznü
tarihine bakan genç kızların rayban gördüğü de doğru
ama sigaramı dağlara doğru ateşliyorum
içimden geçen birlikler, tuzakladığım dostlar, aldattığım kadınlar
hepsi düşmanovalara benzetiyor beni, üstelik haklılar!
doğanın adaleti ağır kapıları itip açıyor dünyayı değiştiriyor, aramızdaki hukuka
timsahlar, samanyolları, kapitalizmi sokuyor.
tek suçun diyor tek suçun; ağrılı bir kızılı sevmen ve
kusura bak ki sevgilim;
bu şartlarda sevişemiyoruz başka bir çağda ancak!
