0

Sonrasız

Durdum.

Gece terliyordu avuçlarımda.
Gövdesi sus işlemeli  yalnızlığın sırtına tırmanıyordu,
gözlerine deniz kaçmış bir çocuk.
Kedi gölgesi geçiyordu saçlarından.
Yüzüne kangren olmuş gürültüler çiziyordu,
ağzının çukuruna gömülürken düşlerinin cesedi.

Yürüdüm.

Tırnağım etinden kopuk.
Sızlıyordu sokağın adı, ah kalabalığın kanserli ağrısı!

Devamı »