Kül ve Kin

ölü suların kederi
kuzeyden bir ev yapmış gökyüzüne
bana kenarları kanayan bir kahkaha
kıvranış odalarımın sürüngen içerisini
getiriyor sayısız gökyuvarında oradan

çiçeklerin kalbine yas ödeyen elim
kamburunu ufka tamamladıkça
kuşlaşıyor
çünkü tenin aklığına kurulu evler
uzaklığın ruhu olup uzanışımdan kaçıyor

her balçık yaşamanın kan-ince tutkusunda
kirli tanrı sarısının dönülmez bakır
kaldığı deniz üstleri kapatıp tomurcukların
yönsüz aldanışlarına kurarmış bu cehennemi

ten tenin ürpertisidir sütunlar aşkı överken
ateşin kaburgaları baktıkça
küller boyunca sulanır sulanır
kıyılmış yönlerden yılgıya
döner ve çarpıtırız sevgilim melekleri