0

GÜN BOYU VI-VIII

VI

nereye baksam bıraktığım gibi her yer diyerek esniyorum; karşı tepedeki patikadan ana yola doğru yürüyen çocuğa bakarken

kente gidiyor olmalı

bir kayanın dibine çömelip onun kendinden büyük çuvalıyla çamurda bata çıka ilerlemesini izliyorum. iki dağın arasından geçen yola ulaştığında durup benim oturduğum tepeden yana bakıyor. o kadar tanıdık ki, az önce vedalaşırken birbirimizi unutmamak için ant içmiş gibiyiz.

göz göze geldiğimizde dehşetle yerimden fırlayarak, “sen miydin, sen” diye mırıldanıyorum. kim olduğunu tam olarak çıkaramasam da

Devamı »