ÇIĞ

1.
yazgıdan kılıç devşirdim
söz yıkıldı iki baştan

2.
gel bu suları kıralım
ağrısı geçsin çağrının
üzerinden göz pasının
sarmalından ilerleme gerileme çağının
döndüğün her yöne doğru
bir kav bırakılışında

kemirdiği düş yosunu
iskeletini kıpratan
günün anlam katlarında
halk adlı bir lağım içi
insanı ve tanrısını yeniden yaratıyor
boylam enlem yeni baştan
dünya bir daha kapanıyor

ne çok kırık geçmişinden
ne çok gelmezden gelişler
bağıran sır sargıları
anısız aşk ağlarına takılı
dalgaların nazlanışından daha ağır
yarı öpüş karasından daha dağınık
sende uyanan vakitler
kendini incitir gökte
yerin derin kavrayışına karşı

sunalım güz akışını
sunalım çığlık bedeni
kan ayazı dar kesim değil belki
her sahil bir mektup da değil bizden geri