GÜN BOYU-XII

XII

gün boyu taşlarda bilenmiş tırpan gibi ansızın parlıyor önümde göğün yalımı

mayıs da bitti

son yağmurların yağdığını biliyor olmalı alıç ağaçlarıyla yaban mahlepleri. damlalar yere düşmeden havada kapacaklarmış gibi hızla açılıp kapanıyor yamaçlardaki tarlalarda henüz başak bağlamamış buğdaylar

yeni çiçeklenmiş yoncaları derin derin solurken taze toprak kokan köstebek yuvasının önünde elim kendiliğinden kalbime gidiyor

dalga dalga savrulan çiriş otlarıyla katırtırnakları kayalıkların arkasından gelen patlamayla daha mı göverdi ne

madımak toplayan kadınların seslerini artık duymadığımı fark ediyorum, bir dal ebegümecini koparıp dişlerimin arasına sıkıştırırken

buradan ilerisini bilmiyorum

dikenli sapları su toplamış kuşburnuların arasından geçen patika beni buraya nasıl getirdiyse götüreceği yeri de biliyor olmalı