Ormanlar İnsan Korkusuyla Büyümüş Denizlerdir

ormanlar insan korkusuyla büyümüş denizlerdir

akşamlara akan serin süt sevgilerine
adını söylemediği
imgeler taşır babam
sessizliği ve tütün kokusuyla

insanın karanlığı kuytuları bile korkutur

çocukken hiç doymazdı susuzluğumuz
annemin beyaz elleri su taşırdı
çocukluğumuza ve tüm duruşlarımıza

yoksunluklar büyütürüz
karanlıkların ne kadar derin olduğunu
her yokladığımızda