Kabul Günü II

Köksüz ağacı kutluyorum
kuru dal dilinde karşılıksız
açıyor haritasını yeryüzüne yaprak sarı
bu kadar yaygın olmak istemezsin

Saymaya başlıyorum her şeyi
hep bir eksik
ve sabahın gökyüzü kuşlar
hep bir yuvayı içime taşıyan kuşlar
bu kadar dalgın olmak istemezsin

Bir veda oldum kendi köküme
yürüdükçe uç sürgünlere
hep bir adım
duyulan çatırtısı artık gövdenin
bu kadar canlı olmak istemezsin

Kalıcı olan ne varsa bu karanlıkta
bir işaret fişeği donuk ışıltısıyla
bu kadar yangını hiç istemezsin