Yazar: Aziz Kemâl Hızıroğlu

Kendi acısını es geçiyor rüzgâr. Çocuk kollayan
şifa otları faltaşı. Çeşme meydanının sübyan
hayaletleri misket peşinde. Şaşkınlık
oyununu kanıksayan yaşlı ölüler.

Susuluyor hepsi. İnsan sesi biriktiren aşk
şarkıları uzak. Küçük ayakların izini
saklayan patika. Ünleyiş umuyor. Yok.

Kül giysili dağ evleri. İs karasına bakan pencereler.
Acıyan yerinden ses arıyor vadi. Yamaçlarına kapanmış
zirve. Yanık orman. Kavruk dere.
Hayvansız otlak. Çoban kendini çalarken
tutuşmuş. Kavalın sol anahtarı ıslak.

Devamı »

ana sabrı
kuyuda kaldı
çıkarıldığımda

uçurtma düşlerim
çocukluğumdan beri
bekler bilirim

sevgiyi biçimlemeye
kimlere uzansam
yoktular

Devamı »

I
çizgiye ve boşluğa renk ararken
gride kalmayı seçen zaman mı yılgın
zamana sorular sorabilen mi?

uzam kiracı sevmez diyerek
kırıla kırıla uzaklaşan mı kalıcı
nahif dokunuşlar bırakabilen mi?

her eşikte farklı bir yalnızlık varken
nefretini aynada donduran mı kalabalık
başkasının içinden geçebilen mi?

Devamı »

-karaya çakılmış bir aydın balığından- 

ey hayat
geç kalmadan kov beni

güllere uzaklık besledim güneşi yerdim
tufanlar hazırladım elimin ayasına hırs için
kale burcunda akreptim ortadoğuda aydın
erk kıskacıyla asıldım külveren coğrafyaya
yangına bakarken buzdağıydım sonrası lâl
masada bilge kesildim meydanda cüruf

Devamı »

-yahudilere, filistinlilere, ingilizlere, erkperestlere, vb…-

biri seveceği kadar yaşamadı hiç
anladıkça öldürüldü
öteki sevgi penceresi açmak yerine
yoketmekle örüldü

biri sevmeyi istemedi hiç
nefret kapısında öldü
diğeri nefrete vakit bulamadı
sadece öldürdü

Devamı »

hayat bir bağevi küsüp gitme dost
konakla salkım büyüt

aynalarda devinen zamanı örtme
arada bir sil
komşularına terazili söz ver
susku çiçeklerini konuştur
geceye saçını yıkat
sabaha ses yakıştır

Devamı »