(Fotoğraflar Leonard Cohen’in İstanbul 2009 konserindendir.)
Neden pencerenin yanı başında
Dalmışsın güzelliğe ve gurura
Gecenin dikeni sinendeki
Çağın mızrağı karnındaki
Kaybolmuş coşkusunda güzel kokunun
Kaybolmuş lime lime hırkasında pişmanlığın
Kaybolmuş yayılışında bir hastalığın
En gergin sinirleri gevşeten
Geceydi, ateşe verdim sevdiğim evi
Parladı eşsiz bir halka
Gördüm bir anlığına ayrık otlarını, taşları
Ötesi — yokluğu her şeyin.
Geceden ürken kimi gök mahlûkları
Geldiler yine dünyayı görmeye
Ve yitip gittiler ışıkta.
Viyana’da on zarif kadın var
Ölüm’ün ağlamaya geldiği bir omuz,
Dokuz yüz pencereli bir salon,
Güvercinlerin ölmeye tünediği bir ağaç.
Sabahtan koparılmış bir parça var
Ve asılı Ayaz Sergisi’nde.
Ay! Ay! Ay!
Lütfet bu valsi, lütfet bu valsi
Lütfet kenetlenişine bu valsin dişlerinin.
Kraliçe Viktorya
babam ve bütün tütünleri sevmişti seni
ben de seviyorum seni her halinle
herkesin yatağa atabileceği itici narin bakire
gösterişli güvercinler arasında uçan beyaz endam
devasa pembe haritaların aksi mürebbiyesi
bir prensin yalnız ağıtçısı
Kraliçe Viktorya
üşüyorum ve yağmurluyum
bir tren garındaki cam çatılar kadar kirliyim
hiç ziyaretçisi olmayan bir dökme demir eserler sergisi hasretindeyim
istiyorum her şeyin incelikle süslenmesini
çünkü aşkım olacak kız başka oğlanlarla düşüp kalkmakta Devamı »
Her uçurtma bir kurbandır şüphesiz.
Seversin onu, çünkü sürükler seni
efendim diye diye merhametle,
budalam diyerek de şiddetle;
yaşamakta
ehilleşmiş umutsuz bir şahin gibi
gökyüzünün tatlı derinliğinde
ve istediğin an hızla aşağı çekebilirsin
uysallaştırmak için onu çekmecende.
