Edebiyat Kategorisi için Belgelik

sonsuz bir terk edişmiş meğer zaman..
anlardan ıraksak mercek,
beni de zahiri et!

ah! ritimsiz hicran şarkısı kalbim,
kaybol anlamsızlığın şehvetinde
hiçliğe nüfuz et!

kaç bıçağı varmış meğer grinin,
kırmızının kaç şah damarı..
mor bir çığlık kaç siyaha boyarmış meğer
içimizde çürüyen leylak rengi zamanı..

┼

arayışlar ki,
domuzuna ansımak içindir geceyi─
izinde saatlerin.

kızıl atom gülleri lavtasında şiirin
animal hazlar belgeselinde tanrılar
gözleri köpek-ten, sarası şehvetin
asrın sekanslarına bölünüyor bâki

Devamı »

┼

ha gözlüklü ha gözlüksüz,
bir fotoğraflar cereyânı kâin’ûl cemiyetin;
eriyen çocuk cennetin ─ egosal erki
âyet-i kanla yazıyor bilimini,
pasparlak aksesuarların:

┼

gecenin deseni içinden geçiyor kırılmış vazolar
çiçek sanılmak yası vızıldayan sineği otellerin
zilinde bir kâtibin: numaralar dönen anahtar

dikkat asansörleri çıkıyor yuvalarına erkeğin
uf olmadan ve ay’dan önce sonra başka düşlerle
dığan-ı tende kedi patisi son bulmayan kamplar

arıyor izini saklı kara günden tarih ormanlarının
omegasında günün her gün renkveren tanrıların

Devamı »

1.
alkışsız, bis’siz,
atonal bir konçerto çalıyor hayatınız..

sonra sessizlik oluyor

susuyor aniden yankısız nidaların intihar bandosu
bütün prelütler kendini vuruyor!
son nota
akortsuz bir obuada boğuluyor!

2.
sonra sessizlik büyüyor

taşlara yapışıyor bir umutla kulağınız.. toprağa.. duvarlara..
kulağınız denizkabuğu oluyor

Devamı »

hayatı kendince algılamak
rüzgârı ateşlere bağlayıp saklamak
ve kaderi bir ölüm gibi algılamak
her kuşun kendi gagasının ucundaki parıltıyı bağlamak
hiç sorma bana
şehirler nerede bitiyor
kefensiz ölüler nerede yatıyor
şarkılar ne zaman susacak
yıldızlar ne zaman ağacak
kurbağalar ne zaman bağıracak
kırmızı dağlar yeşil topraklar
ve güneş tarlalarından sürekli sahile doğru koşan çocuklar
ne zaman uyanacak
ben de bilmiyorum

benim tek işim
kıyıya vurmuş eşyalar arasından kendime uygun olanları toplamak

┼

biçim konuşup ölüm çıkıyor, tümelden
gözlerimizi kanla bağlayan kumandan
dolaşıp ırzını, Güneydoğu’suyla bir halkın
köylerde ve yalnız dağlarda: Kırım Çiçeği
fotoğraflar ki, bir zafer karasıdır. Orda

Olum´u tersleyen pillerin de tözü ─ nasıl
verirlerse başlarını, ötelerce ayrılığa
doğumdur; yitimle yeni bir dirim arası

Devamı »

┼

bakıyoruz: odakta tenha büyüsü genleşen gözler var; uyuyalım
arada bir çiçek, anason çatlağı Afrika… kafamızda durunca
arada bir yazık, unutulmuş gerçekliği oh! Büyük Ölüm’ün
hani coğrafya günleriydi, bir zarf tarihini açılırken durumların
taşıdığımız pazarların… çözülsün diye ipler, gözler alanında
biz ki dengiydik çünkü hep bir ayracın; besbelli özel adların da

hani coğrafya günleriydi. bir zarf, tarihini açılırken durumların
bir dağın da ardı sıra -sırtıkara- bir göğün uzantısı yalnızlık

Devamı »

erdemi uzağa taşıyan gizliler
kulelerinde bazı manzaralar görünüyor, dünya kötüleşti ve çocukların ellerini bıraktık
yadigar.
bize şefkatle yaklaşan devletler, bizi doğurup sokağa bırakan anneler
içip dağıtmamız kendimizi kırk ayrı parçada bulmamız
ağzımızdaki sabah tadını bozan papatya çayı ve biz
hangi vakit kendimizde kalıyoruz, meçhul

karanlığa bakan kulenin binlerce gözü var
ellerinde ter bile değiliz, zoraki yaşama arzusunun verdiği çek
hep karşılıksız çıkıyor. yarım bırakıp bir şeyleri
bu hayatta olabilir. olmaz deme işte ordan
kalkasım var.

Devamı »