Düzyazı Kategorisi için Belgelik

1

Solo Piano

İbrahim Azar
– 13 Ocak 2009

"Kim ne derse desin ben bu günü yakıyorum
Yeniden doğmak için çıkardığım yangından."

E.CANSEVER

            Ben nasıl tuttuysam seni, kutsalına inanmak gibiydi bu sevginin; sunakları helal kadındın isterdim -Allah bilir ya, isterim yine doluca- tek, yüreği savurca bir adamsam da genç… (O’nu, benim kadar tanımadılar; biliyor musun İbrâhim?) Ne varsa iyiden ve güzelden yana, değil olsun kötü-çirkin sahipsizliğin; kalbimizindir işte bu hepsi değil öte, söylen kalabilmekse şu da aşk: Evrenyılı kıvanç duyduğumuz, gıpta gözlerinden adam ve kadınların!

              …Ve çokbir adamın yapmadığıydı; ben
              Tuttum masaya sakınmaları koydum
             -Kıskandığımsa, sakladığımdan kendimi;
              Edipbilmez, Cemalbilmez -pek
              Allah da bilmezdim hâlbuki…

Devamı »

1

gitmelerinin

Özgür Temiz
– 11 Aralık 2008

gitmelerinin, kalmalarının ve uzak; yasak bakışlardan geçişmiş bu kırgınlık ve yazık bacalı gemiler; darmadağın bir kapı arkasıydı, bacaklarımızın arasında, bakışlarımız; betonda taze ölü, gün kesmiş dudaklarımızda kan kurusu bir sevda: göçmen bir kuştur göğsümde yumurtasından güvercin çıkar; ahmak geçmişim ne büyüksün gölgen, gelecek her günün üstünde, kurudu bu, kurudu balçık; gitmelerinin üstünde:!

Devamı »

0

İlhanberkiğne

Zafer Yalçınpınar
– 17 Kasım 2008
"çıt der
ölüm"
İlhan Berk
 
    İlhan Berk’in ölümünün ardından yazdığım bu yazıda onun yaşamıyla, şiiriyle ve poetikasıyla olan bağlarımın özel ve küçük bir haritasını çizmeye ya da anlatmaya çalışacağım. Başlarken, bu kişisel haritayı ortaya koymaktan başka hiçbir amacımın olmadığını, yani bu yazının bir inceleme veya değerlendirme yazısı gibi ele alınmamasının, söz konusu kişisel kapsamın dışındaki hiçbir genellemeyle, araştırmayla veya söylemle ilişkilendirilerek okunmamasının gerektiğini belirtmek zorundayım.
 
0

Özür Dilerim!

Şerif Yıldırım Tatay
– 07 Kasım 2008

Bildirge okunduğunda orada değildim, bilemiyorum. Ama etkisi sezgilere yer bırakmayacak kadar somut, havada asılı. Herkes biliyor, bir ben bilmiyorum. Bana söylenmemesini doğal buluyorum. Yüzlerden okumaya çalışıyorum; ama değişiyorlar. Bildirge kaderlerini çizmiş tabii, onlara da hak vermek lazım; hem pano değil ki bunlar, yüz! Ellere, ayaklara ve onların birliğine bakıyorum, elbiselerin içine kaçıyor, ayakkabıların içine giriyorlar.

“Bildirge okunurken orada değildin!” ifadesi her yerde. Pek de umursamıyor muyum ne! Ama çaresizim; çaresizliğim benliğimi de aştığı için belli olmuyor.

Belki de kimse orada değildi! Öyle olmalı. O zaman çaresizlikle mi yaklaşmalıyım onlara? Ama ah! O da olmuyor. En iyisi bir kurumsal sağaltıcıya mı, psikiyatra mı gitmek? Doğru hareketleri ondan öğrenebilir miyim? Yürümek ya da koşmak fayda etmeyecek; durduğun yerden birden mi sıçramalı?

“Herkes yok etmek istediğini çağırıyor!”

Utanıyorum birden. “Özür dilerim!” diyorum, “Herkesten özür dilerim!” “Ve kendimden.”

Toplam 5 sayfa, 5. sayfa gösteriliyor.12345