sonsuz bir terk edişmiş meğer zaman..
anlardan ıraksak mercek,
beni de zahiri et!

ah! ritimsiz hicran şarkısı kalbim,
kaybol anlamsızlığın şehvetinde
hiçliğe nüfuz et!

kaç bıçağı varmış meğer grinin,
kırmızının kaç şah damarı..
mor bir çığlık kaç siyaha boyarmış meğer
içimizde çürüyen leylak rengi zamanı..

arayışlar ki,
domuzuna ansımak içindir geceyi─
izinde saatlerin.

kızıl atom gülleri lavtasında şiirin
animal hazlar belgeselinde tanrılar
gözleri köpek-ten, sarası şehvetin
asrın sekanslarına bölünüyor bâki

tersine dökülen berraklıkla, alarga
cemiyet-i peygâmberiyenin rengi.
fenomen, kült kitaplarında (elifbâ!
seks kuşaklarına da telefon rehberi)

feyz-i İbn’i Hazm romancıl ibneler;
som sayılar salonunda protez aklın.
çerâğ-ı fem, pembe-kapital tütsüler
dönüyor oval gecede geyik valsleri.

***
değil mi ki harf, sevgisi çiçeklerin?
toprağın indisi sulardı. ve Davud,
sessizlik krampı: silahsız dağlarda.

ha gözlüklü ha gözlüksüz,
bir fotoğraflar cereyânı kâin’ûl cemiyetin;
eriyen çocuk cennetin ─ egosal erki
âyet-i kanla yazıyor bilimini,
pasparlak aksesuarların:

* Carl Orff

gecenin deseni içinden geçiyor kırılmış vazolar
çiçek sanılmak yası vızıldayan sineği otellerin
zilinde bir kâtibin: numaralar dönen anahtar

dikkat asansörleri çıkıyor yuvalarına erkeğin
uf olmadan ve ay’dan önce sonra başka düşlerle
dığan-ı tende kedi patisi son bulmayan kamplar

arıyor izini saklı kara günden tarih ormanlarının
omegasında günün her gün renkveren tanrıların
kararan gözlerinde nesneler imanı oluyor allah

kendine uzak kuşlarla göğü bölmenin sözünde
çok şeyin ortasında yangınını beklemiş bir yasa
çoğalırken çürüyüş hızında küllerini uzayın

***
tanrı ve tatlısu: âyin-i ahusu kanlı huyun
çekiliyor pervâ-yı gâzeli nesne-yi berkten

* Ludovico Einaudi

sonra sessizlik oluyor

susuyor aniden yankısız nidaların intihar bandosu
bütün prelütler kendini vuruyor!
son nota
akortsuz bir obuada boğuluyor!

2.
sonra sessizlik büyüyor

taşlara yapışıyor bir umutla kulağınız.. toprağa.. duvarlara..
kulağınız denizkabuğu oluyor

ama susuyor taş, toprak susuyor, duvar susuyor
ah! anlıyorsunuz ki uzak bile susuyor!

sessizlik medusa, kalbiniz taş oluyor

3 .
sonra sessizlik gürlüyor!
çıldıran gölgeniz bir siyaha düşüyor
içinizdeki ateşböceği ölüyor
rüzgârın soğuk yüzünü yalıyor külleriniz..

benim tek işim
kıyıya vurmuş eşyalar arasından kendime uygun olanları toplamak

biçim konuşup ölüm çıkıyor, tümelden
gözlerimizi kanla bağlayan kumandan
dolaşıp ırzını, Güneydoğu’suyla bir halkın
köylerde ve yalnız dağlarda: Kırım Çiçeği
fotoğraflar ki, bir zafer karasıdır. Orda

Olum´u tersleyen pillerin de tözü ─ nasıl
verirlerse başlarını, ötelerce ayrılığa
doğumdur; yitimle yeni bir dirim arası
bir toz koparıverir, nesneyi göğsünden
balçığında dünyanın. ─ Sonra, yüzyıllar

küçük su bendleriyle arkeoloji; ve kazı
ve anatomik bağ, koleksiyonel odalarda
taşın taş üstüne yılanın yılana körsüzlüğü
erteden ─ Babaeskisi damarların da…
biçim konuşup ölüm çıkıyor, tümelden.

dolanıp boynumu geçkisinde köprülerin,
bir derinliğe asıyorum; korkunç kara.

17 Ağustos 2011

bakıyoruz: odakta tenha büyüsü genleşen gözler var; uyuyalım
arada bir çiçek, anason çatlağı Afrika… kafamızda durunca
arada bir yazık, unutulmuş gerçekliği oh! Büyük Ölüm’ün
hani coğrafya günleriydi, bir zarf tarihini açılırken durumların
taşıdığımız pazarların… çözülsün diye ipler, gözler alanında
biz ki dengiydik çünkü hep bir ayracın; besbelli özel adların da

hani coğrafya günleriydi. bir zarf, tarihini açılırken durumların
bir dağın da ardı sıra -sırtıkara- bir göğün uzantısı yalnızlık
bir ses de anlaşıldık; varınca erinç delisi uzaktan. erkek-kadın
soyunmadan evvel gözlerini ve tarihini aşkın: sinsi ekranlara─
bakınca, uğursuz bakışlı kadınlardı çok şaşılır mı şaşılmaz
başları garip dumanlı adamların da başımızı tutması

ki Alsancak’ta, Taksim’de ve bütün caddelerinde kentlerin
mazgallar büyür; pis kokulu yaşam sözcükleri…
─başlar borsası ölümlerin.

***

mağazalar giyinmiş kent süsten köpeğimize
imdi, bütün zarflarda kemik kompozisyonu insan!

karanlığa bakan kulenin binlerce gözü var
ellerinde ter bile değiliz, zoraki yaşama arzusunun verdiği çek
hep karşılıksız çıkıyor. yarım bırakıp bir şeyleri
bu hayatta olabilir. olmaz deme işte ordan
kalkasım var.

viyagra ve doğum kontrol hapları satan kule
ordularda bir ara çocuktular
kadınların kerhane önünde inanılmaz baldırları
kimsenin vakti yok yatmaktan başka
kimsenin vakti yok savaşmaktan başka
kimsenin kalkası yok hayattan
kalmaların en renklisindeyiz
kara!

borsalarda tarihin akıllı vizyon çalışmaları
çocuk mamaları ve likit fonlardan geçiyor
ince gelincikli bir çağ, yoka yazan esnaf defterleri arasında
seni sevmem çok zor görünüyor. aldatmam hep hazırol’da
kimseye ince değilim sevgilim hayat kürtajlı hergelenin teki.
ve aklımı yitirdiğim saatlere yalvarıyorum biraz doğuya doğru götürsünler çocukluğumu!
uçdoğular ileribatılardan daha yeşil ve yayla
üstelik ağaçları da, dağları da eksik değil

“asfaltlı geçmişimden, iki çocuk kalacak ileriye
biri doğmuş olan, birini doğuracaksın daha
benim oğlum doğduğunda İsa arkadaşım olmuştu, sonra onu da öldürdüler.“

kalmayacak geriye şu beton dünyadan başka bir şey,
tut elimden aklımı uzaklara götür, gözlerim sende kalsın
baktığın yerler uzak olsun,
gidip dönemeyelim.
hayata oturanlar, kalkmasını bilmedikçe cesaretlerini yine onunla sınarlar
ölüm! o gizli gardiyanı beynimizin, karanlık. bilmeme ihtimalimiz yok
yokun tarihinde garip mezarlıklara karanfil götürdüğüm eskimemiş yoldaşlarım
şimdi kemikler.

ziyanı yok, heba edilenin
kimseye uygun kıyafetler ve moda tacirleri su samuru piyasasında en sevilenlerden
at yarışlarında dinlediğimiz klasik, yüksek tavan ağrılarımız
damarlarımızı delen doktorlar, hayatta kal hayatta kal hayatta kal diye baypaslar
kendimi kestiğim jiletlerden gemi yaptım
yüzmediler asla kanımdan başka yarımadalarda
sırtımdan kalbime doğru kayan hançer yarası dünyadan kalma
sokma, çıkarma öyle güzel. yerli yerinde hayat, ciğerlerimde büyüttüğüm sigaralar
bar çıkışı kavgalılarıma ilk yardımı reva görüşüm
hayat sevgilim; hayat kimseyle yürümek değil
yoksa önünde cesur bir pankart
ve kule sarsılmayacak bayrak edasında betonarme bir yapıysa
en kudretlisini yıkmak için hazırlayalım nike’larımızı
memleketin sigortalısıyız
hemşire hemşire hemşire
kanımdaki ağrının nedenini söyle
benden çıkartılan yarım ümitler
nerede, kime nakil?
ya da şanlı değiliz doğduğumuzdan bu yana
ah güzel kardeşlerim foto finisht’e hepimiz
bir nevi Halis Karataş’ız!