Saatler tez geçiyor; ya da bir yerlerde takılmış… İlerlemiyor… Havada asılı düşünceler. Gidip geliyor sarkaç nizamında… Kuruyorum zaman zaman zihnimi. Üşüme geliyor üzerime… Nerede gizlenecek yer? Seğirmeler artıyor! Zamansız mı her şey? Hislerim bir anda nereye gizlendi? Duymuyorum! Kafamda binlerce tilki… Sinirliyim, kızgınlığım kelimelere yol veriyor. Konuşuyorum durmamacasına, saçmalıyorum bazen…

Bana hiçbir şey söylemiyor, sadece istediklerimi yerine getiriyor. Benden uzakta, görüyorum. Korkuyorum tekrar! Seğiriyor yine sağ tarafım. Nedense hep aynı yer? Acele etmeliyim; ama ayaklarım ağır… Kendimi tuhaf hissediyorum! Avuçlarım kapanmıyor, ellerim şiş, acıyor. Telefonda konuşmasını duyuyorum; anlatıyor bir şeyler. Saat gecenin ikisi…

Zaman zaman köpürüyorum içten içe… Herkese kızıyorum. Yapılması gereken o kadar çok şey vardı ki! Hiçbirini halledemedim gibi geliyor. Yardım edeceklerdi; ama yarına ertelediler. Neden ertelediler? Söylemiştim oysa biran önce bitirelim demiştim. Perdeler ne kadar kirli görünüyorlar gözüme! Hay Allah! Midem yanıyor! Aşağıdan tonlarca baskı var gibi. Heyecanlı mıyım? Değilim sanki! Şaşkınlık tüm uzuvlarıma yayılmış… Hissiz miyim?

Telefonu bana verdi. Bir şeyler geveledim; ama söylediklerim benim ağzımdan çıkmadı. Başka bir ben konuşuyor! Sesim boğuk! Kendime yabancı geldim…

Arınmalıyım! Ayaklarımdan akıp gidiyor su. Delikten kaçışını seyrediyorum… Hiç çıkmak gelmiyor içimden. Vücudum gevşedi, pelteleştim. Bornozumu uzatıyor, gözgöze geliyoruz. Ne kadar kaygılı bakışları var. Birden kaçırıyor gözlerini… O da korkuyor mu? Güçlü görünmeye çalıştığının farkındayım. Alnı terli… Evet korkuyor.

Kıyafetlerimi giyiniyorum. Her şey ne kadar yavaş! Saçlarımı kurutuyor, yanağımı okşuyor. Sevecenlik mi var; yoksa cesaret aşılamaya mı çalışıyor? Ah şu seğirme sinirlendiriyor beni! Hep aynı yer… Çantamı alıp, iniyoruz aşağıya…

Gece ne güzel! Yıldızlar pırıl pırıl. Altı kasım bugün. Soğuk değil hava. Keyifleniyorum birden. Şarkı söylesem geceye, düet yapsak… Elimi tutuyor. Ne kadar sıcak! Bense soğuk soğuk terliyorum; ama yanıyorum… Başım dönüyor bir an… Araba sarhoş gibi savuruyor. Bana göz atıyor yine, ölçüyor! İçimden bir çığlık yükseliyor. Boğuk! Ben dahi irkiliyoruz… Araba durdu, iniyorum. Bir el uzanıyor, o sıcak el… Ne zaman geldi buraya? Kalabalık bana doğru geliyorlar, boğuluyorum… Birileriyle konuşuyor yine. Gözleri hala bende! Daha önce bana hiç bu kadar bakmış mıydı?

İki kişi geliyor yanıma. Tanıyorum onları. Şapşal baktığımı söylüyor biri, gülüşüyoruz? Şaşkın görünüyorum demek! Bir odaya giriyorum tek başıma. Onları geride bırakıyorum. Üç göz arkamdan beni izliyor! Dönüyorum, Onun gözlerinde takılıyor bakışlarım… O kaygıyı hissediyorum yeniden! Kapı ardımdan kapandı. Sorular soruyorlar bana. Aynı yerim yine seğiriyor, daha şiddetli… Biri yaklaşıyor, yüzünü seçemiyorum. Kıyafetlerimi çıkarıyorum bu kez. Zaman sanki daha bir yavaş… Üst kata çıkarıyorlar. Gözlerim geride kaldı. Bir koşuşturmaca var etrafımda. Herkes acele ediyor…

Yine biri çekiştiriyor kolumdan… Çevremde, bana bakıp konuşuyorlar. Geniş bir kapıdan geçiyorum. Beklemem gerek… Korkuyor muyum? Hislerimi bulamıyorum, neredeler? Ayaklarım buz gibi, ben üşüyorum sonra. Seğiriyor yine… Daha fazla İki büklüm olamıyorum, ayağa kalkmalıyım… Nefesim hızlanıyor! Sonra her şey birden sükût ediyor. Uyuşuyorum, beynim uyuşuyor, gözlerim uyuşuyor… Dokunmasalar, uyusam şu köşede! Bedenim ağırlığını kaybetmiş…

Yine bir yerlere sürüklüyorlar. Işık ne kadar çok! Bir sürü insan… Kimse benimle ilgilenmiyor; ama benimle uğraşıyorlar. Hava soğuk, titriyorum kendi ayazımda… Birisi bana gülümsüyor. Gözlerim nerede? Kollarıma bir şeyler bağlıyorlar. Konuşuyor bir diğeri. Duyuyorum onu; cevap veremiyorum. Dilim kilitlendi!

Ayakkabılarım nerede? Perdeler kirli, yıkanacak, evi de temizlemek gerek… Faust!

Yuvarlanıyorum…

Işıklar yanmıyor mu? Gözlerim iyi görmüyor. Neredeyim? Seğirme yok artık acıyor sadece. Kıpırdayamıyorum. Etraf sisli… O uzattıkları ne? Saçları var! Kucağıma veriyorlar. Sarılıyorum usulca. Ağlıyor muyum, yanaklarım ıslak mı? Bu koku! İçime çekiyorum…

Hani gözlerim, o nerede?

Ben ağırbaşlıyım, daha fazla konuşamam dedi, Ebabil Kuşu. Gülümsedi, yapıların erkek meleği Yargıç Pinard.

Keşke bu kadar ağırbaşlı susmasaydınız, dedi, Küflenmiş Odaları Kireçleyen Mürekkep.

Ve ekledi: Oysa asıl kurban sizdiniz!

Düşünsenize: Işığın ölü noktasındasınız. Yüzleşmek için yaşamla, başkalarını anlamaya çalışıyorsunuz.

Soyunmuş duvarlar çeliğine su verilen iyinin süsünden.

Yıkanmalı ve arınmalı artık delisi ölü algılar, diye bağırıyorsunuz.

Sonra, birçok anlam tek bir sonuç doğururken ve anlamlar yalnızca bir sonucun yorumlar sevinciyken bize gerekli olan ayrıntılarıdır, gerçeğin sayfasında olması gereken, diye söyleniyorsunuz. Anlamların ağrısına bir tutam sempati sürüyorsunuz ve büyük bir gururla, kutsanmış boşluklar ayetlerini armağan ediyorsunuz, yazmalar verandasında bekleşen yağmursuz kalplere.

Az ötemizde damarında yol açıyor bir kar güvercini.

Dönüp bana gülümsüyorsunuz.

Aniden kendimizi bir Oku-Yaz evinde buluyoruz.

Çay içiyoruz, Umutluyuz. Ben, ölüler yazını üzerine bir makale okuyorum, siz dudak büküyorsunuz.

Sonra, eklektik bir blue tangonun çıplak teninde halkın dudaklarına tırmanmanın estetik yanını anlatmaya başlıyorsunuz. Bir ara saate bakıyorsunuz, ağırbaşlı bir telaşla, acele edelim geç kalmayalım diyorsunuz, dışarı çıkıyoruz.

Kimlikli bir caddenin bilinçli ruhundan sıyrılmak için gölgeleri yarıp, koşar adım beyaz meydana iniyoruz. Vakit akşamüzeri: Aşk ve tutku zamanı. Beyaz meydan kalabalığını selamlıyoruz.

Siz, kendinizi şair olarak tanıtıyorsunuz. İki dizelik bir şiir okuyorsunuz. Üç beş kişi, hoş geldiniz diye bağırıyor ve sizi çılgınca alkışlıyor. Birbirini çiğnercesine yazdıkları şiirleri  size okumaya çalışıyorlar.

Ah  Siz!

Ağırbaşlı bir şekilde bana dönerek şu övgüleri de bir elden geçirmek lazım, diyorsunuz. Takvimlere kazınmış özel günleri hatırlatıyorum, özel günler yazılarını da elden geçirelim, diyorsunuz. Sonra ölüler almanağı da unutmayalım, uyarısını da notlar kısmına asıyorsunuz.

İnsanlar güzel bakıyorlar yüzümüze, aklınızı seviyorsunuz… Belki gizlice ağlıyorsunuz.

Sonra ustasını bekleyen bir çemberin önünde duruyoruz. Bir samuray gururunu teninize giydiriyorsunuz. Ağırbaşlı bir şekilde, çemberin çift kanatlı kapısını okşuyorsunuz. Kapılar ardına dek açılıyor. Üç beş kişi telden çemberler çeviriyor avluda. Mavi bir olgunlukla, herhangi birinin diğerine yazdığı birkaç şiire göz gezdiriyorsunuz. Yine dudak büküyorsunuz, yine gülümsemeye çalışıyorsunuz.

Ah Üç Beş Kişi!

Sonra dizelerin ussal bir taktikle nasıl örgütleneceğini anlatıyorsunuz. Ne, ne değildir? Üzerine bir yazı kaleme alalım ve Dünya şairlerden de birkaç alıntı yapalım diyorsunuz. Herhangi biri olur mu diye soruyorum, elbette olur, diyorsunuz.

Ne çok diyorsunuz, ne çok…

Sonra aniden gözden kayboluyorsunuz, soyut ve çıplak bir mekânda. Sonra yine bir görünüp bir kayboluyorsunuz, sonra yine ağırbaşlı susuyorsunuz.

Susuyorsunuz!

Keşke bu kadar ağırbaşlı susmasaydınız ve konuşmasaydınız!

Sizi öykümün başkahramanı yapacaktım.

Asıl kurban sizdiniz.

Her ay sonu maaşları tükenirken annesi ve kız kardeşiyle kavga edenler. Oysa çok bir şeyler almazlardı kendilerine. Nemlendirici krem, çorap, yazları ve ay başı günlerinde fazladan iç çamaşırı hepi topu. Kız kardeşleri okuyordu hala. Bitiremedikleri fakültelerde veremedikleri dersler vardı. Hocalarına istediklerini veren bu kızlar, bir dersi nasıl veremiyordu öğrenemedim. Anneleri ise kuş gibi. Evden eve gezmelerde. Mualla Hanımlar, Müjgan Teyzeler, Aytenlerin kayınvalideleri, Şulelerin üst kattaki komşuları…

Akşam evlerinde toplandıklarında aynı masada üç tabak. Üçü de farklı köşelerde; Üç farklı hayat.

“Yarın Neclalara gideceğim. Lale’nin gelinini de göreceğiz. Küçük olanı evlendirdi iki ay önce. Beşiktaş’ta nikah yaptılar, gidemedik. O gün babanızı ziyaret edeceğiniz tuttu. Yaşasaydı yüzüne bakmayacaktınız adamın. Ölünce herkes kıymete biniyor. Ben ölünce bana gelmeyin de bak ne yapıyorum sizi.”

“Okuldan sonra Ufuk aldı beni. Bebek’te yeni bir yer açılmış oraya gittik. Çikolatalı pasta yedik. Çok romantik bir çocuk. Bir haftadır birlikteyiz bugün öptü beni. Sıcacık bir öpücüktü. Aşık oldum galiba, emin değilim. Selim gibi çok sıkıştırmıyor beni. Ne dersem onaylıyor. Yarın yine buluşacağız. Benim dersim iki’de bitiyor, onun dersi yokmuş gelip yine beni alacak. Akşamüstü biraz geç kalabilirim o yüzden. Bir şey olursa ararım. Abla spor arabası var, müthiş!”

Hayatlarını şiirlerinde anlatan kadınlar sevdim.

Her sabah yorgunlukla uyanan. Perdeleri açmadan giyinmeye başlayan. Uzun bir süre kahvaltıyı sadece Pazar günleri yapan kadınlar. Çalıştıkları yerlerde el üstünde tutulurlar. Bir bölümün sorumlusu olup ona bağlı çalışanlar varsa mutlaka ona tapıyorlardır. Bir istedikleri neredeyse üç yerine getirilir. Kendinden üstleri ise onu kaybetmemek için ayrı bir çaba gösterir. Çünkü O, sabah yataktan yorgun kalkan kadın değildir artık. Evden dışarı adımını attığında bütün enerjisini toplayıp iş yerinde zirve yapandır. Kahve, sigara için yanına gidilen, yeni alınan kıyafete ilk yorum yapan, kız arkadaşına hediye almak için fikri sorulan…

Kusursuz coşku odalarında sabah ve öğle seansları kalabalıktır. Her ne kadar içlerinde pencereleri kırık mutfaklar bulunsa da dostluğa en leziz yemekler bir daha kullanılmayacak kaplarla bu mutfaklarda pişirilir. Düzenleri iç yetileriyle oluşmuştur ki herkese nasip olmaz onu bilmek, öğrenmek, kullanmak… Ben hala bana ait iç yetiyi çözemedim mesela. Çünkü onu ortaya çıkaracak acılar yaşamadım ve o acılarla dünyayı temizleyen gözyaşları akıtmadım. O gözyaşları ki doğumdan itibaren sivrilen bütün kayaları doğa gibi eritir, uysallaştırır. İçleri uysal, dışları keskin. Şiirlerini gözyaşlarıyla eğiten kadınlar…

Hep yanlış adamlara aşık olan kadınlar sevdim.

Öğrenince birdenbire içimde kaynağı kurumuş bir dere yatağı uzanır. Kenarında küçük taşlar sızlatır dokunduğu yerleri. Ağırlık yapar gövdem. Zor zahmet düşünürüm. Usum onda asılır kalır. Ben “Hoşça kal” derim; sade ve yine zahmetle. O ise gözlerimin gurbetine dudaklarını koyar. Onun yanlışı olamayacağımı anlarım.

Şiirlerini çekmecelerinde saklayan kadınlar sevdim.
Çünkü onlara çekmecelerde saklanacak şiirler verdim.

Aynı evin içinde bile bir yerlere yetişme telaşındasın. Tek düşüncen uzaklaşmak benden. Elimden geleni yapmama rağmen bana alışamadın. Ne annen gibi içimden çıkarabildim seni ne de oğlun gibi ruhlar aleminde sürdürebildim yaşamını. Gece “Işıkları kapatma” dediğimde “Oğlum” dedin; alnım göğsünde ilk sevişme gibi beyazken annenden nefret ettin. Eksiktin, yeteneksizdin, kusurdun.

- her gün çözdüğüm bulmacanın boş kalan tek sorususun -

Seni sokakta bırakan kardeşlerinden sonra uysallığını yitirme ödevini başarıyorken sessizliği seçtin. Kelimelerinle değiştin aramızda. Saçların, kıyafetlerin, dinlediğin müzikler, gittiğin kafeler, içkin, sigaran, parfümün… değiştirdiğin her şeyi anlarım. Dinini bıraktığında yüreğinden sana olan inançları sarstın. Uzun yolculuklar istedin. Gezdin ve yine döndün, yine aynı.

Senin için zor olan bu’ysa o halde konuşmayacaksın. Bir şehri terk eder gibi durup uzaklıkları düşünmeyeceksin. Dün gece ‘yeni biri’ için harcadığın saatlerin ‘yazık’lığına kıbleye dur. Bütün kaza’larını eza et dilersen, omzunda yine iki melek ve gittiğin her yerde seni yolundan çıkaran aşk. İyimser ol, hiçbir zulüm sonsuza dek sürmez.

Yolundan çıkaran dediysem de aldanma. Bütün sözlerin sonunda kalıcı ne var aranızda. Sen dört köşe bir halde yaşamıyorsun hayatını. Gücünü tüketene kadar sevdiğini sandığın veya seni bitirene kadar somurduğunu düşündüğün ikisi de değil. Irmak çağlarken ona eğilen doyacağı kadar içer.

- ve sular durulduğunda daha berraktır -

Benim adımlarımda can güdüsü.
Nokta atışı yapar gibi şiirlerinden geçiyorum.
Kolunu yakalıyorum bu sabah da, evden çıkmadan önce. Saçlarının gümüş seslerine aldırmıyorum. Kadife bir pelerinle uçar gibiyken yürüyüşün duruyor: “Bu kalp senin”

Acılarından nice vedalar düşüp kayboluyor. Artık daha bir güzel koklayacağım gidişini. Hevesli bitecek güzlerden haziran ve inanmasan da renkler, gözlerime şiir bağlarken denizin uğultusunda ‘sevgili’ esenliği büyüteceğim.

Bu akşam da geleceksin yanıma.
Küçük gözlerini koyup boynuma soluklanacaksın.
Ağladığın dakikalar aklından geçecek mi bilmiyorum, susacaksın.
Bu akşam da dün akşam olduğu gibi uyuyacaksın.

Sisli güzelliğine bir şehir terk edilir. Bir şehir seninle eşleşir ve doğrular yakalanır üzerinden yükleri bıraktığın yaş’ta. Aramızda incelen günlerin duvarları birbirine yaklaştıkça ne ısındıran ne de serinleten evimizdeki ‘ruhsal’ varlığımız kayıtsız bir yeryüzüne dönüşüyor.
Başım öyle dönüyor ki toprak, bileklerimde ayrışıyor; omuzlarımda yudumlanıyor; kasıklarımda kana karışıyor. Dağılıyorum, çünkü istediğinde beni toplayacağını biliyorum. Çünkü sen her dağılışından sonra kendini hiçbir yardım almaksızın yeniledin.

Denizler, rüyalar ve şairler bahçesinde yetişen küçük bir gözyaşından kendini doğuran o mucize sensin! Çırpınışının gücenmişliğini üzerinden atamayan hayat, senin yatağında olduğum için bana sert.

Gözlerimi bütün kapılara vurup tek tek kapatsam da zihnimde canlanıyor her sabah aynadaki mektup. Banyodan çıktığında öpmeyi istemek nefesini, o nemrut zarfı açmadan yırtıp atmak oluyor.

İçinde ayrılık kokan bütün aşklar ölüsünü bekleyen bir mezarın çıldırmasıdır.
Göz göze durduğumuz dizede kalbe yurt emziren gecemiz Azrail’e ölümü küstürür.

Yarın aynaya bakma.

           Suskundum, gençtim, yalnızdım, tektim… Şehrin simgesi, parkın bir tanesiydim. Korkuyordum, güçsüzdüm… Yapraklanmadan önce açmaya, kokmaya, baharı bildirip neşe saçmaya hevesliydim. Kendime has pembe renkli elbisemi kuşanmaya… İbret olmaya… Umut aşılamaya…
Sırasıyla ısındı hava, su, toprak… Su yürüdü gövdeme, dalıma sımsıcak… Masmavi gök, bembeyaz bulutlar… Ipılık rüzgâr… Estikçe ruhumu okşuyor, sarıyordu tenimi… Sevişiyorduk masumca yeni yetme çocuklar gibi…
Nasıl mutluydum anlatamam. Ne idim, ne zaman açardım, hatırlayamam. Zamanı unutmuşum hepten… Almış aklımı götürmüş zamansız esen…
Aç, dedi bir ses birden kulağıma… Beklediğin budur, hadi durma!
           Bir günde giyindim göz alıcı renklerimi, duruverdim bahara… Açtım delicesine meydan okuyarak zamana… Her yanım çadır çiçek, baştan ayağa…
Ben böyle salınırken aşkla, arzuyla… İçimde çalan sevda şarkısıyla… Sertleşti birden ılık esen pervasızca… Öyle bir vurdu ki, kahredici… Yakıcı, bunaltıcı, bezdirici…
Tıpkı karşılıksız aşk gibi…
Adı Lodos’tur dediler, sıkı dur… Aman ha, lodosun gözü yaşlı olur.
Silktim omzumu, dedim, karışmayın, benim tek istediğim odur…
Parktaki taflanlar, yaban gülleri, cüce şimşirler kuytulara saklandılar.
Yılların yorgunu ağaçlar… Sedirler, serviler, çamlar… Ihlamurlar, çınarlar… Akasyalar… Kaygıyla sallandılar. Buruşuk gövdeler, pıtırdayan dallar…
           Ara ara inen damlaların gümüşlediği patikalardan bir ıslık tutturup aktı bıçkınca… Zavallı ağaçlar sarıldılar birbirlerine umarsızca… Tekinsiz kahkahasıyla aniden yükseldi… Toz toprak, tohum kozalak birbirine girdi. Savruldu etrafa yeni yeşeren yapraklar, patlayan tomurcuklar… Ahlar, vahlar, çatırtılar… Darmaduman oldu, kırıldı bütün dallar…
Şimdi isterik çığlıklar ata ata gidip gri-mavi camilerin tombak alemlerini yalayacak; serin avlularından kaldırdığı yüzlerce yıllık tozları, tombul güvercinlerin peşi sıra, kırık camlarından içerisine süzüldüğü Kapalıçarşı’nın daracık sokaklarına savuracak… Salıpazarı’nda başını rıhtıma vura vura ah çeken vapuru dürtüp bir nefeste sırtlardaki korulara, yalıdaki ıssız loş kayıkhanelere, açıkta demir tarayan gemilere çarparaktan edepsizce gezip dolaşacak…
Sonra kıyıda nazlı nazlı kırıtıp, Boğaz’ın aynalı sularında kendini seyreden Kız Kulesi’nin yanına varacak. Çıplak omzuna ateşli bir öpücük kondurup,
           “Ahdım var hey, duyuyor musun kız? Yirmi bin yaşına da gelsen alacağım seni! Beyaz köpüklü dalgalardan duvaklar takacağım başına, martılardan taçlar… Süsleyecek boynunu yağmur damlası elmaslar…” diyecek güler yüzlü hoyratlıkla…
Yan gözle Galata Kulesini yoklayıp “Erkek nasıl olurmuş göstereceğim bazılarına… Yıllardır karşı kıyıda sırık gibi dikilip seni oyalayana…” diyerek taş atacak fütursuzca…
Kollarına alıp yaşlı kızı, orasını burasına dokunacak… Yarım kalan hüzünlü aşkları, tadı damağında kalan eğreti sevişmeleri, terk edip giden vefasız sevgilileri hatırlatacak, mazide kalan arzuları kışkırtacak; yüz yıllardır gelenin geçenin ellediği, zorladığı, horladığı bedenine bir kez daha sahip olmaya çalışacak. Geçkin kız şu meşhur şarkıyı anımsatarak “Ah, ah!” diyecek “ Yüz yıllar önceleri nerelerdeydiniz? Boğazdan çok sular aktı… Çok gemiler geçti… Çok rüzgârlar esti…”
İşte o zaman istediğini elde eden lodos tıslayacak haince,
           “Yüz yıllardır gelir geçerim ama hiç gözüme çarpacak güzellikte bir kız görememişim buralarda nedense?”
Kız Kulesi ağlamaya başlar. Sesi, titrek martıların yürek yakan çığlıklarıyla bir olup Sarayburnu önünde yedi kardeş dalgasına; gözyaşları Boğaz’ın dip akıntılarına karışır… Kıyıları döve döve Karadeniz çıkışına varır. Rumeli Feneri’nin içi kanar, Anadolu Feneri’nin gözleri dolar. Parktaki ihtiyar çamın tepesi atar. Ağzına bir küfür dolar. Dolar ama dökülmez. Kibardır söyleyemez. Söylenir.
           “ Bunun babası belli değil!”
Diğer ağaçlar dayanamaz, koro halinde hışırdarlar,
           “Lodosun babası belli değil… Lodosun babası belli değil!”
Bu hışırtı parkın üstünde döner dolaşır, artar çoğalır. Genişler yayılır. Şehrin üstüne boşalır.
           Lodosun yüzü allak bullak olur. Öfkeden şişer şişer, tam patlama noktasında durur. Bekler. İçini çekip, boynunu büker. Usulca salınarak uzaklaşır. Diyar diyar, iklim iklim dolaşır. Bir nefeste baharat kokan uzak ülkelere, tuzlu, sıcak şarap rengi denizlere ulaşır. Kavrulan kumlu çöllerde geceler, tozlu dağ yollarında koşar, zümrüt tepelere çarpar, köpüre köpüre akan deli ırmaklarda yıkanır… Bulutları kovalar, yağmurları yakalar… Bazen toz taşır; bazen kum, kül, sap saman… ve gözyaşı çoğu zaman… Aradığını hiç bulamaz… Döner gelir yine, durduğu yerde duramaz.
Yılışık deniz kur yapar ona. “Hey yakışıklı!” der “Sen gönlünce gez bakalım. Biz olduğumuz yerde devinip duralım”
Geçer gider, denize çapkınca bir bakış atar. İşvelidir deniz, her yeri birden oynar… Israrla şıpırdar.
           “Hadi” der, “hadi ama ne duruyorsun? Biraz çalkalanalım, çırpınalım birlikte, eğlence olsun!”
Dünden razıdır lodos, dayanamaz. Güçlü isteklerine gem vuramaz. Uzun parmaklarıyla açar aralar tuzlu suları… Karıştırır, köpürtür, arttırır arzuları. Deniz hazla uğuldar. Dipten gelen bir dalgayla kabarır, kıvranır, çalkalanır, patlar. Köpük köpük, dalga dalga kıyılara vurur. Azgındır, doyumsuzdur… İnleyerek boşalırken sahillere “Daha” der “ biraz daha!” zalim sevgiliye. Çığlıklara karışır hazla… Bitmeyen bir ihtirasla… Bu sancılı ilişki böyle böyle sürer gider… Tekneler sürüklenir, dalyanlar sökülür, hayatlar söner…
           Denizi zevk çalkantısıyla bırakıp döndü yedi tepenin üstüne burnundan soluyarak… Parka girdi hışımla, lodosun babası belli değilmiş ha, diye uğuldayarak. Yaşlı çınarı, dibinden sarstı güçlü soluğuyla. Çınar titredi, sindi korkuyla. Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu senin, dedi dönüp akasyaya… Yedi iklim dört bucak gezdirip söndüremediği öfkesini başladı kusmaya…
Gövdeler ayrıldı çatır çatır, kökler söküldü. Bütün kini, gazabı ortaya döküldü.
Sonra beni gördü birden. Esti geldi iç çekerekten. Kibirliydi ama nazik…
           Dedi, “Hanımefendi, nedir bu güzellik?”
Hızla gelip üzerime eğildi. Yayından fırlamış sarı kula bir tay gibiydi. Tütüyordu buram buram seğirirken bedeni… Ilık buharı yüzüme, nemli teni tenime değdi. Sardı sarmaladı, ah, baştan çıkardı beni. Dudaklarım sıcak denizlerin tuzuyla yanıp kavrulurken ellerim dolandı uçuşan yelelerine… “Gel bak” dedi “geldiğim yöne… Şu ışığa, şu sihre …”
Baktım ki Ayasofya’nın arkası yanıyor, dönmüş kıpkızıl cehenneme…
Her yerim birden tutuldu bu delişmen rüzgâra… Nasıl esiyordu amansızca, çılgınca… İçimde dışımda… Bedenimde, ruhumda…
           Tuttu kollarımdan birlikte havalandık. Hayal âleminde günlerce yol aldık. Kuşluk vakitleri eski saray avlularında, akşamüzerleri sinema çıkışlarında, gece yarıları köprü altlarında… Büyükada’nın mimoza kokan yollarında, Akıntıburnu Feneri’nin çakmalarında… Sarıyer’de tuzlu balıkçı ağlarında… Üsküdar’da, Moda’da… Beyoğlu’nda… Hep onun, hep o aşkın hayali yanımda… Ayaklarım yerden kesilmiş, dörtnala uçuyordum bu isyankârın kanatlarında… Gerçek miymiş, masal mıymış… Düş müymüş, uyku muymuş… Kimin umurunda?
Bir varmış, bir yokmuş. Ama doğruymuş. Lodosun yumruğu sert, gözü yaşlı olurmuş…
Usuldan soluyarak çekilirken insafsız, kendimi yerde buldum birden kolsuz kanatsız. Kanayak, ıpıslak, çırçıplaktım. Dökülmüştü güzel çiçeklerim hiç kalmamacasına boşalan yağmurla… Kan olmuş akıp gitmiş; toprak büsbütün kesmişti kızıla… İki bin yıl önce beyazken ihanetin utancından kan kırmızıya boyanan ben erguvan, o gün baştan aşağı kedere, hüzne bulandım. Gözyaşlarıyla yıkandım. Kırıldı dalım, budağım… Kurudu kanım, damarım…
Ben artık ölü bir ağacım…
Şimdi şu cansız köklerimi çekip çıkarsam da topraktan…
Gitsem…
Ortaköy Camii’nin demir parmaklıklarına tutunup sinsice ışıyan güney ufkunu tarifsiz kederler içinde seyretsem…
Dinmiş lodosların uğultusu hâlâ içimdeyken…
Yalvarsam şu oynak denize,
İzin ver eğileyim de şuracıktan vicdansız yüreğine
Bir avuç su alayım elime…
Ki onun güzel parmaklarının değdiği günahkâr köpüklerini
sürebileyim
gözlerime… dudağıma, dilime…

(Nisan 2001/ Yıldız)
 

(Pencereler kardan buz kaplamış. Yemeği yine sıcak indirmişsin
ateşten. Dur biraz, bu koku… bir şey mi yanıyor? Ütünün fişini
çekmeyi unutma. Yaz gelince oraya götüreceğim seni; oraya işte! Hani!
Bildin değil mi ? Bugün çok güzelsin; sana neden yalan
söyleyecekmişim ben ? Haydi boş ver artık dışarıdaki sesleri, beni
dinle sen. Bugün sana hangi gazeteyi okuyayım? Yavaş iç biraz, yine
üstüne döktün.)

Ardı arkası kesilmedi son yağmurların yine de hepimizi dağıtan
kasvetten kurtulduk sayende. Benim umudum kalmamıştı, nasıl kalsın ki;
üç oda içinde kendimizi boğuyorduk neredeyse. Hiç dayanamam dediğim
o adama katlanabilmeyi öğrettin ya; kim gelse sesim çıkmaz artık. Bir
şey sandık doğamızı. Sadece topraktık. Alıştıra alıştıra değiştirmeye
çalıştın. Ben dünden razıydım oysa. Gitmeye… ve dönmemeye. Daha
yolun başında yorgun düşeceğimi söylemiştin. İlk kazığı yediğimde
dönmeyi istedim. Özlediğim filan yok. Her gün küfür ediyorum. Biraz
cesaret olmalıydı bende de. Biraz özgüven. İşte o birazları dışa çıkarmak
gerekti; belki de hiç olmadığını gözümle görmek. Bilmek tam anlamıyla,
emin olarak. Bildikten sonra yine kaç n’olcak ki?

***

Kaldırımlar seçiyorum; iyi kaldırımlar. Demir parmaklıklar sonrası
ayaklarımın değerini bilecek iyi kaldırımlar. Kolsuz beyaz bir gömleği
giymeden önce baş ucumda sallanan serum şişesini sevmeye çalışıyorum;
ince bir hortumla damarlarıma damlayan sıvıyı…

Henüz bana karışmamışken sevdiğim bütün kadınları hatırlatıyor. Bir
hastalığın tedavi süresince kanıma damlayanları…

Mutlu görünüyorum aynı karede ayak bileklerinle. Arkamda, yüksekte bir
sandalyeye oturmuşsun, uzatmışsın bir göle sokar gibi ayaklarını.
Yüzümün hizasında. Burnum kadar inceymişiz. Gülünecek bir yanı da var
kimsesiz kıyının.

Şimdi ise
Sen olmadan
İçi boş bir şişeyi andırıyorum.
Rüzgâr estikçe devrilen
Devrildikçe çatlayan – gürültüyle
Kırılan
En yumuşak halıda bile.

***

Yanlış giden bir şeyler oluyor zaman zaman. Yemek yenirken çatal
düşüyor yere, bulaşık yıkanırken tabaklar kırılıyor, kapılar
kilitlenmiyor evden ayrılırken; kapılar hızlı vuruluyor. Duvarlara
söyleniyor sözler, eskiyor; çarpıp geri geliyor, duymuyorsun.
Söylediğine emin olamıyorsun. Her şey üst üste derler ya yok; hepsi
birden geliyor, toplanmış halde.

yanlış giden
her şey
üst üste

Değiştireyim artık istiyorsun; burana kadar geliyor. İki yakanda bir
el. Serseri. Neresinden tutsan kopuyor; haberini alıyorlarmış gibi.
Adım attığın yer kuruyor.

Bıktım de
Sıkıldım
Bunaldım de

Daha ne kadar ortağı olacaksın bu suçun? Kendine eziyet etmenin de
şerefli bir duruşu var. Kol kırılır yen içinde kalır. Karşılıklı bir
mendirek örüp paslanmasını bekliyoruz altımızda kalan denizin.

***

Bir anneye soramayacağınız kaç soru var sizde?

ya da şöyle diyelim: Kaç anne öldürdünüz gözünüzü kırpmadan; aklınızda
inşa ettiğiniz saçma sapan yapılar için?

Yok mu?

Tekrar düşünün

sıcaklığı, soğukluğu, yarı aç yarı tok bir muhabbeti. Kupkuru başlayan
okul yolculuklarında zihninizde kalan görünmezliği. Ne olmak
istediğinize dair ipuçları toplarken kendinizi bir an içinde
bulduğunuz is yoğunluğunu. Uzaklara gitmeyin; kendinizle de
hesaplaşmayın bu kez. Çevrenize bakın. Birbiriyle bütünleşmiş
paradigmalar var mı beyinlerde?

Beyni geçelim bazen kuş beyinliyiz: hepimiz – Allen Ginsberg sağolsun!

Vicdanımızı sırtlayan kalbimize soralım: "Onu ısıtmak için neler yakıyorsun?"

***

Hâlâ soruyor küçük yağmur tanesi, yeşil elmaların içindeki kurtlar
üzerine düştüğü yapraktan ona zarar verir mi diye. Sen olsan ne cevap
verirsin?

"Yum gözlerini" demiştim ona, kollarını tutuyordum. Kalbi öyle hızlı
atıyordu ki komşular uyanacak diye korkup elimi üzerine koydum. "Bugün
günlerden ne" diye sordu? Bir kurtcuk elmadan çıkıp yaprağa doğru
yaklaştı. "Pazartesi olsun" dedim usulca. İstemedi. Herkesin çok işi
varmış bugün. "Sen söyle" dedim, durdu. Kurtcuk yediği elmadan
susamış, yaprağın üzerindeki yağmur tanesine eğilmekteydi. Gülümsedi
son kez. Elimi kalbinin üzerinden çektim. İçilmişti.

***

Uykuyu bölen sesin ardından telefonun diğer ucundaki kadına bilmediği
bir dilde fısıldıyorum:

"Babam ne zaman gelecek?"
 

Eski geceler gibiydi bu gece de. Huzurlu, zaman zaman düşüncelere daldıran. Yıldızlarına, geçip giden senelerin takvim yapraklarını asarak ne çok gün gördüğünü anlatıyordu bakana. Kim bilir; belki göreceği günleri de belgeliyordu veya artık göremeyeceği günleri…

Doktor Fikret Bey’in az evvel uykudan uyandığı belli oluyordu. Gözleri şişmiş saçları dağılmış önlüğünün altından gömleği kaymıştı. Bu geceki nöbeti sorunsuz bitirmenin keyfini sürüyordu kendince. Esneyerek sol elini cebinden çıkardı; avucunda, içinde bir, bilemedin iki dal kalmış Samsun paketi iyice buruşmuş, ezilmişti. Belli ki uykunun iyice bastırıp kendisini zorladığı dakikalarda sol yanına yatmıştı. Avluda yalnız oturan hastaya doğru yaklaştı.

“Saatlerdir burada neyi bekliyorsun?”

Doktorun geldiğini görmeyen Mehmet, irkildi çömeldiği yerden ayağa kalkmaya çalışırken doktor sırtına elini koydu. Doktorun aksine Mehmet’in gömleği, pantolonu düzgün, gözleri dinç, saçları dağılmamış görünüyordu. Yere çömelmiş, dizlerini omuzlarına gelecek kadar kırmıştı. Kollarını da başında birleştirmiş, sessiz duruyordu. Çaresizliğin suretiydi onunki. Dertlerin, acıların, kaybedilmişliklerin, yitirilmişliklerin… Zordu saatler Mehmet için artık. Güneş doğunca ameliyathaneye alınacaktı. Karaciğerinin üzerinde orada olmaması gereken et parçalarını temizleyeceklerdi. Yatağında yatamamış avluya atmıştı kendini.

“Yaklaşan sabahı…” sesi titrekti. Doktor Fikret Bey’in dikkatinden kaçmadı.

“Korkuyor musun?”

“Sanırım… Evet. İlk kez ameliyat oluyorum.”

Doktorun Mehmet’e kanı çabuk ısınmıştı. Zaten bütün hastalara yakınlığıyla ün yapmamış mıydı civarda? Şefkati nam salmamış mıydı çalıştığı bütün illerde, ilçelerde?

“Çok ameliyata girdim ama hak veriyorum sana. Gerginliğin normal. Cigara ?”

“Sağ olun doktor bey, iznim yok.”

“Ah! Özür dilerim. Haklısın, boş bulundum bir an.” Mehmet de Fikret Bey’in bu hareketine tebessüm etmiş, içi biraz rahatlamıştı. Fakat doktorun sigarasını yeniden paketine koyduğunu gördü:

“Ben rahatsız olmam. Açık havadayız; siz için.” Mehmet’in bu inceliğine Fikret Bey sevindi. Hoşuna gitti kibarlık. Yeniden yamulmuş dalı düzeltti ve dudaklarına götürüp, kibriti ateşledi. Artık hasta, doktor ilişkisinden çıkıyordu muhabbetleri. Dostluk başlamıştı.

“Kaç yaşındasın?”

“38” Fikret Bey, bakışlarını uzağa noktaladı. Dağlarda gezdirdi. Yağmur kokusu geliyordu burnuna, ama bulundukları yerde yağmıyordu. Bakışlarını indirmeden konuştu:

“38 yıldır bu işi yapıyorum. Bazı meslektaşlarım çoktan emekli oldular. Şimdi, bu saatlerde villalarında eşleriyle yan yana uyuyorlar. Birkaç saat sonra uyanıp, torunlarına şeker, çikolata almak için marketin yolunu tutacaklar. Bense burada ömür dolduruyorum.” Doktor Fikret Bey bir hasretliği, içinden dışarı üflediği duman gibi birden çıkarttı, vurdu. Talihe mi dersiniz, Tanrı’ya mı yoksa kendisine mi; anlamadı Mehmet nereye gitti bu sözler?

“Siz? Eşiniz? Torunlarınız?”

Fikret Bey, arka arkaya iki nefes aldı sigarasından, tek duman üfledi dışarıya.

“Eşimi 8 yıl önce kaybettim. Beyin kanaması geçirdi bir akşam. Ben nöbetteyken, evde yığılıp kalmış. Müdahalede geç kaldık.”

“Başın sağ olsun doktor bey. Allah rahmet eylesin.”

“Sağ ol oğlum.”

“Çocuklarınız var mıydı?”

“Vardı ya! İki oğlum vardı. Büyüğü Sinan.” Mehmet birden sevindi:

“Benim oğlumun adı da Sinan.” Doktor Fikret Bey’in bakışları büyülendi. Dudaklarını gererken, kalkmaması için Mehmet’in sırtına koyduğu elini iki kere oynatıp vurdu. Anlatmaya devam etti:

“Gazetecilik okuyordu…” cümle bitmedi ama Mehmet, Fikret Bey’e hüzünlü anılar anımsattığını anlamıştı. Utandı, keşke hiç sormasaydım diye düşündü. Geri dönemedi. Korkarak kesti sözünü, araya girdi.

“Oldu mu gazeteci?”

“Olamadı. Olacaktı nerdeyse… Seksen ihtilali öncesi sağ-sol çatışmalarında üniversite yolunda vurdular onu. İstanbul Üniversitesi yolunda. Aslında belinde silah, elinde bıçak, dolaşan biri değildi. Belki mitinglere katılmıştır, o dönem bütün öğrenciler mitingdeydi zaten. Taraflardan biriydi işte. Bizimki de devrimciler arasındaymış. Kalabalık, grup halinde dolaşıyorlar. Derken karşı grupla rastlaşıyorlar silahlar çekiliyor.”

Fikret Bey daha fazla devam edemedi, burada yutkundu.

“Demeyin doktor bey! Hatırlattığım için üzüldüm, bağışlayın.”

“Yok, estağfurullah! Konuşuyoruz Mehmet, bak sabaha ne kaldı. İkimiz de yaklaşan sabahı beklemiyor muyuz? Güneş doğuyor. Hem, ara sıra bunları konuşmak iyi gelir insana. Varlıklarının kıymetlerini, yitirmeden bilmeyi öğretir…” devam etti:

“Eşim çok ağladı Sinan’ın arkasından. Ben de ağladım, nereye kadar. Dünya yaşayanlara dönüyor oğlum. Yeniden işe güce, sarıldık. Onun sevgisini kardeşine verdik. O zaman ilkokula gidiyordu. Bir süre teyzesinde kaldı, sonra tayin çıktı benim, yine bize katıldı.”

Mehmet, onun da başına kötü bir şey gelmiş olma ihtimalini yüksek tutuyordu artık, korkarak sordu:

“O”

“O, yaşıyor. Adı Sezgin.”

“Ne iş yapar?”

“Almanya’ya kaçtı. Gittiğinden beri ne mektup, ne telefon.”

Mehmet’in korktuğu yine başına gelmişti. Yüzünü eğdi yere, suçlu gibi. Sustu. Fikret Bey onu gördü.

“Boş ver. Benim hastalarım var oğlum. Onlar bana yeter. Seveceğim zaman onların çocuklarını seviyorum, torunum gibi. Kızım olmadı, ama hasta genç kızların başında sabahlıyorum kendi kızım gibi. Senin gibi gençlerle konuşuyorum, Sinan’ın gözlerine bakıyorum sanki. Benim hastalarım var oğlum Mehmet. Anladın mı?”

“Zormuş Doktor Bey sizinki de!”

“Kolay ne var ki Mehmet?”

“Güneş doğdu Doktor Bey.”

“Evet, masaya yatma zamanı.”

“Kalkar mıyım o masadan diye düşünüyor, korkuyordum. Ailenizle ilgili anlattıklarınızı dinleyince, nedense korkum kalmadı Doktor Bey. Benim çelimsiz Sinan’a babalık, dedelik edersiniz değil mi?”

Fikret Bey’in yufka yüreği zor sabrediyordu Mehmet’in sözlerine. Yıllarca doktorluk yaptığı halde ilk kez bir hasta; ona, eşini çocuğunu emanet etmek istiyordu. İtiraz edecek kelimeler arasa da bulamadı.

“Mehmet, kızarsam çok kötü dede olurum. O masadan kalkacaksın.”

“Gelecek misiniz?”

Yeni bir yalvarış vardı Mehmet’te. Tedirginliğini attığı sohbetin ortağını, düğününe çağırır gibi heyecanla, istekle ameliyathaneye davet ediyordu.

“Yaşlandım, neşter tutmuyorum artık, girmiyorum da.”

“Olsun, orada olduğunuzu bilmek yeter.”

“Peki, geleceğim.”

“Teşekkür Ederim”

Bulutlar sıyrılmıştı bile, kırmızıydı doğan günün gözleri. Şu an, kuşların saltanatını sürdüğü vakitti. Yakın köylerden ezan sesleri bastırıyordu kuşların çığlıklarını. Ezan sesine köpekler uluyordu. Bir cümbüş başlamıştı sanki sabahın gelişini kutlamak için hepsi randevulaşmıştı gün öncesinden.

Mehmet yerinden ağır ağır kalktı. Doktor Fikret Bey’le göz göze geldiler; ani hareketle eğilip elini tuttu öptü alnına koydu, bunu birkaç kez tekrarladı. Doktor Fikret Bey kolunu çektiğinde; yeniden doğruldu Mehmet, kucaklaştılar.

“Benimkiler sabah burada olurlar.”

Başka söz edilmedi o sabaha karşı hastane avlusunda, ikisi birlikte içeri girdiler.

Saati geldiğinde hemşireler Mehmet’i hazırladı. Yeşil elbiseler giydirdiler. O sabah da kahvaltı etmedi, dün gece de yemek yedirmemişlerdi. Acıkmıştı. Kimseye söyleyemedi. Korkuyordu yeniden.

Ameliyathaneye doktorla beraber girdiler. O da yeşil giyinmiş, başına bonesini, ellerine eldivenlerini takmıştı. Fikret Bey elinden tuttu, ameliyat masasına uzandı.

“Söz mü Doktor Bey?”

“Söz Mehmet’im.”

Kolunda küçük bir acı hissetti. Doktor Fikret Bey:

“Çıkınca ne istersin” diye sordu.

“Kuru Fasulye…” derken Mehmet’in gözleri kapandı. Gülümsüyordu uykuya dalarken; o sabah kimsesi olmayan eşine ve çocuğuna bir yuva bulmuştu. Gülümsüyordu Fikret Bey, hastasını bu masaya yatırırken gülümsetmeyi başarmıştı.

Kalkamadı Mehmet o masadan, beyaz örtüler serildi yüzüne. Arkada beş yaşında Sinan, elinden tutuyordu Doktor Fikret Dede’nin. Fikret’in bir de kızı oldu o sabah, henüz yirmi üç yaşında bir taze, tek çocuğuyla dul kaldı, Fikret babanın evinde, Yasemin.
 

Güneşin doğmasına hâlâ saatler var. Yatağın içinde küçük kızımla yatıyorum. O uyuyor, bense televizyonda dün gece canlı yayınlanan tartışma programının banttan kaydını izliyorum. Hükümetin sosyal güvenlik reformu taslağını eleştiriyorlar. Kel profesör, zaman zaman sol kulak memesini çekiştirerek burnuyla oynayarak bir de gözlerini sık sık kırparak söz alıyor. Bıyıklı siyasetçi orada olduğuna çoktan pişman olmuş. Ama bir kere oraya gitmiş. Genel başkanı ertesi gün onu arayıp bir güzel fırçalayacak. Bir süre ortalarda görünmez. Sunucu konuya müdahale etmiyor. Tarafların düşüncelerini yansıtma çabasında, belki programın sonunda bağlayıcı birkaç cümle söyler.

Televizyon kumandasını elime alıp kanal değiştiriyorum. Pembe dizi tekrarları, yıllanmış ancak bozuk sirke tadında yabancı filmler, müzik klipler ve başka söyleşiler… Kızım mırıldanıyor uykusunda; alnı terden ıslanmış, saçları alnına ve ensesine yapışmış. Okulda yoruluyor olmalı, akşam erken yatıp sabahın yedisine kadar uyuyor. Saçlarını alnından, gözlerinin üzerinden çekip arkaya salıyorum. Bana benziyor kızım. Renkli gözleri, dolgun dudakları, hokka burnuyla. Saçları da benim saçlarım. Koyu kahve. Annesi kumraldı. Ona benzettiğim uzuvları kulakları ve elleridir. İlginç değil mi? Bana ilginç geliyor.

Kızımın elleri annesininkiler gibi uzun ve kemikleri belirgin. Oysa benimkiler yassı ve kemiksiz gibi yumuşaktır. Ellerimin bu yumuşaklığını severim. Annemden sonra eski eşim de kendisine masaj yaparken ellerime dert görmemesi için dua ederdi. Onların dualarıyla mı yoksa benim bakımım veya yaptığım iş icabından mıdır bilmem ellerim dert görmedi bugüne kadar. Büyük rahatsızlık ve kazaları geçtim, küçük yaralanmaları bile hatırlamam. Kızımın ellerinin de benim gibi olmasını isterdim. Eski eşimin elleri… Onlara da bayılırdım. Bir mendil gibi ince, beyaz, uzun… Avucunu yüzüme koyduğunda huzur veren hafifliği ve serinleten bir ferahlığı vardı. Elleri sıcak değildi ama dediğim gibi serinliği ferahlatan, uyku açan, şifa dağıtan serinlikti. Avuçlarını ben ısıtırdım onun, parmak uçlarından bileğine kadar öpüşlerimde sıcacık olurdu. Bazen yüzümden çekmezdi avucunu; dilimin ucuyla teninin tuz tadını aldığımda parmak diplerinin terlediğini bilirim.

Beni bana övdüğü zamanlarda ellerini tutan ilk erkek olmamdan gurur duyardı. Aslında bu gurura benim erişmemi istiyordu ancak farkında olmadan, kendini bilinçli kilitlemesinden bahsedip haz alıyordu. Adına namus diyorlar bu bilinçli kilitlemenin. Ben başka isimler de koyuyorum yanına. Asosyallik, sofuluk, bastırılmış kadınlık ve uzantısı lezbiyenlik. Namus mu? Bence öyle bir kavram yok. Namus bir yapıştırma. Namussuzluğu yapıştırdığımız gibi namus da isme, şekle, yaşam tarzına göre kesilip biçilen, üzeri boyanan, koruması için kılıflanan bir etiket. Kendini bilerek başkalarına karşı kilitleme sanatı. Eşim iyi bir sanatçıydı. Kuralları ezberlemiş, haritayı önüne koymuş, güzergahında hiçbir hataya mahal vermeden ilerliyordu. Benim hudutlarıma girdiğinde kendi kurallarını tekrar gözden geçirmeye başladı.

Oraya gelirim. Televizyonda yeniden tartışma programına daldım. Bitmek üzere olacak sunucu konuşmaya başladı. Son on saniye, profesör kuruyan dilini, damağını önündeki bardaktan su içerek ıslatıyor; son beş saniye, bıyıklı siyasetçi yeteri kadar sıkıldı, bir an önce kaçmak istiyor. Son üç saniye “Haftaya yeniden gündemin nabzını tutmak için aynı saatlerde CÖTV ‘deyiz efendim, İyi geceler” iki bir stop! Televizyonu kapattım, hemen yanıbaşımda duran komodinin üzerine akşamdan bıraktığım bilgisayarımı kucağıma alıp açtım. Ben bunları size rasgele yapıyormuşum gibi anlatsam da benim rutinim haline gelen işler aslında.

Gece yarısı uykuya dalarım ve çok az uyurum. Dört saati geçmez. Uyanıp benim için hazırlanmış cd’leri izlemeye koyulurum. Bu izleme süresi bazen bir saati de bulur, bazen iki üç saati de. Ama hepsini izlerim ve çoğu zaman izlerken elime aldığım not defterime kısa notlar alırım. Ben bu ülkenin yetiştirdiği liberal demokrat beyinlerden biriyim ve bakanlıktaki danışmanlara danışmanlık yapmakla görevliyim. Bu bir silsile. Baştan ayağa , ayaktan başa doğru devinen bilgi ve kültür yoğunluğu. Önceki hükümet için de görevliydim mesela. O zamanki işim bana gönderilen kitapları okumaktı tahmin edersiniz çoğu siyasi kitaplardı bunların. Köstebek hikayeleri, istihbaratçılar, terör örgütü üyelerinin itirafnameleri, mafya polis devlet üçgenindeki iç açılar, dış açılar, alan hesapları… Zaman zaman zevkle okusam da bazen öyle sıkıcı geliyordu ki hakkında takip kararı çıkartılması için öneri mektubu yazmak istiyordum. Fakat halkın siyasetin içinde bu kadar sıkıcılığın olduğunu bilmesini istediğim için böyle bir talebi uygulamıyordum. Zaten benim işim kitabın yayımlanabilirliğini kontrol etmek değildi. Gözden geçirip onu emmekti.

Bu ülkede genel başkanlar veya genel müdürler kitap okumuyor mu sanıyorsunuz? Yanılgıya düşmeyin. Yazılmış üç yüz sayfalık roman başkana on sayfalık halde gider. Kendisinin edebiyata, yazım tekniklerine, türlere, ağdalı cümlelere, imgelere ihtiyacı yoktur. A. A’ın son kitabında esas kızı nasıl seviştirdiğine bakmaz, o kızın ideolojik gerçeği nasıl ve ne derece idrak edebildiğine bakar. Ayrıca bir A. A kitabından da değil on sayfa, başkana verilmek üzere on cümle çıkmaz. Bu iş, şimdiki hükümette tekrar görevlendirilmemde ateşleyici oldu. Artık kitap okumuyorum. Terfi ettim. Yine de arşivimden özet yazılar arada sırada isteniyor. O zaman da yardımcı oluyorum. Yeni görevimi saklı tutmak istiyorum. Şimdi, gelen elektronik postaları kontrol etme zamanı. Tartışma programıyla ilgili sorular, yorumlar, haberler, haberler, haberler. Elektronik postamda geniş alan işgalini yurttan ve dünyadan haberler teşkil ediyor. Çoğunu okuyorum, yüzde seksenlik kısmı. Gerisi çer çöp.

Saat altı.

Elektronik postalarımın önemli bölümünü okuduysam iki oda uzağımda bulunan spor aletlerine gidiyorum. Kızımı, yapacağım gürültüyle uyandırmak istemiyorum. İki oda mesafe bu yüzden. Önce koşu bandı yirmi ile on beş dakika arası, peşinden on dakika bisiklet, otuz beş mekik, sonra canım isterse otuz şınav çekerim. İyi ter atarım, ter atmayı severim. Sporu bitirir bitirmez bir bardak portakal suyu içerim ve banyoya girerim. Burada yüz temizleyici jeller, vücut şampuanları, koltukaltı kremleri, yüz tıraşı uygulamasını yaparım. Çıkar çıkmaz kızımla kahvaltı için sofra hazırlarım. Kendime bir fincan yeşil çay ona ise süt. Bazen kakao da koyuyorum kupasına, hoşuna gidiyor. Krem peynir, domates, zeytin, bal, yumurta ve süt. Okulunda yemek verdiklerinden dolayı bizim zamanımızdaki gibi beslenme çantası taşımak zorunda kalmıyor, biz de onunla uğraşmak zorunda kalmıyoruz. E-postalarımı bitirdim, şimdi anlattıklarımı sırayla uygulama zamanı.

Eşimle ayrılmadan önce diğer hükümet için çalışıyordum yani o zamanlar kitap okuyordum. Yine erken uyanıp başlıyordum okumaya. Spor için altıyı tercih ediyordum. O zamanlar bu evde oturmuyorduk; daha küçük fakat rahatlık bakımından benim için farksız konforluktaydı. Spor aletlerimden ise sadece bisikletim ve mekik çekmek için sehpam vardı. Bu aletler küçük evimizde diğer odalarda değil yatak odasındaydı, sabahın o saatinde bisikletin çıkardığı ses eşimi çok rahatsız etmiştir. Bazen bisikleti farklı bir odaya taşıyordum bazen ise bana kızıp kalkıyor ve yatağını değiştiriyordu. Gün geçtikçe buna alıştığı da oldu. Uyandığında evdeysem kahvaltıdan önce kendisinin de bisikleti kullandığını görüyordum. Sözüm ona basenlerindeki yağları eritecekti. O yağlar evlenmeden önce de basenlerindeydi, evliliğe yaklaştığımızda sıkı bir rejime girip on kiloya yakın attı vücudundan, basenleriyse hep aynıydı. Evlendikten sonra rejimi bıraktı, verdiği kiloları birkaç ayda nasıl geri aldı şaşırırsınız. Basenleri ise hep aynı kaldı. Kim bilir belki de en sevdiğim yeri, hiçbir zaman eritemediği yağlı basenleri olmuştur.

Koşu bandı, bisiklet ve mekik bugün şınav çekmeyeceğim. Soyunup hızlı bir duş ve kahvaltı saati. Kendime çay için sıcak su koydum ocağa, kızımın sütünü ise kalktığında ısıtırım. Masada eksik yok. Sıra miniğimi uyandırmada. Zaman zaman ağır uyku halinde olsa da miniğim sesimi duyduğunda uyanır. Suratı asıktır, sabahları gülmez. Birkaç kez adını fısıldayıp yanaklarını okşarım. Okul kıyafetleri akşamdan hazır olur. Bir babanın tek başına kız evladını büyütmesinin zorlukları var elbette, ben de bu yüzden evdeki işleri yapması için kadın tuttum. Hafta içi her gün sekiz, sekiz buçuk arası gelir. Miniğim o saatte çoktan gitmiş olur.

Annesinden ayrılalı üç yıl oldu. Kızım, ilk yıl onda kaldı. O yılın sonunda yeniden evlenince kızımı aldım, annesine hafta sonları götürüyorum. Nilgün yani eski eşim şayet evlenirsem kızımı kendisi yanına alacağı şartını koşarak hafta içinde benim yanımda kalmasını kabul etti. O aralar ikimiz için yeterince zor günlerdi. Bir yıl önceki ayrılmamız aramızdaki buzları tamamen eritmemişti. Kocasıyla ne zaman tanıştı, ne zaman flört etti, birbirilerini ne ara sevdiler, onu ne kadar tanıdı bilmiyorum ancak ani bir karar vermiş gibi bir akşam beni arayarak hayatında biri olduğunu ve bir ay sonra evlenmek için gün aldıklarını söyledi. Ne diyeceğimi, ne yapacağımı bilemedim. Bir ölümü kabul etmek gibi üzerime giydim bu mutlu ve bir o kadar salakça gelen haberi. Beynimi zonklatırken hatıralar, telefonun ucunda konuşan sesi duymadım bile. Kendimi buna neden hazırlamamıştım ki? Severek evlendiğim, dünyaya kızımı getiren kadından ayrılmayı kabullenişim ile onun bir başka erkeği istediğini sevdiğini, o adamla dünya evine gireceğini düşünmek, bunu kabullenmek çok farklıydı. Uyandım, Nilgün anlatıyordu adımı haykırarak. Bu kez miniğim düştü gözlerime. Uzun koyu kahve saçları, hokka burnu, iri iri açtığı renkli gözleriyle ürkekçe bakışları, pijamaları üzerinde ve oyuncak bebeği elinde. Arkasında o gece yatmaya hazır Nilgün ve o adam. Mutlu aile fotoğrafı bu değil.

Miniğim küçüktü ve babasının ben olduğumu biliyordu. Bir yıldır hafta sonları görmeme izin veriyordu Nilgün. Üstelik ayrıldığımızı söyleyememiştik. Benim başka bir şehirde işe başladığımı o yüzden annesiyle beraber anneannelerinde kaldıklarına inanıyordu. Yalnız, aramızda soğukluk olsa da Nilgün’ün bu sürede hakkını yiyemem. Ben kızımı görmeye geldiğimde bazı geceler o evde kalmama bile müsaade etti. O ve onun gibilerin düşüncesine uymayacak bir davranışı kızı için sergiledi. Eski kayınvalidem ve babam da o evde yaşamalarına rağmen asla itiraza dayalı konuşmadılar. Kızlarına sonsuz güvenleri vardı çünkü. Şimdi ise kızları yeni bir erkek seçmişti kendisine. Belki de bu kez kendileri seçmişti kızlarının erkeğini. Ama Mine’mi orada bırakamazdım. Nilgün telefonu kapatmış. Onu aradım ağlamaya başladı. Ertesi gece birlikte yemeğe çıktık. Evini de taşıyordu, Mine’me bu değişiklikler zor gelecekti. Hadi evi geçtim ya yeni bir adama, annesinin her gece odasına gireceği o adama nasıl alışacaktı? Beni son bir yılda elli defa görmüştü zaten. Neredeyse babasız bir yıl…

Gecenin sonunda ona ayrıldığımızı söylemeye karar verdik. İkimiz birlikte… Vereceği tepkinin ne olacağını önceden kestiremediğimizden pedagog arkadaşlarımızdan görüş bile aldık. Mine’m bu haberi ilk duyduğunda büyük bir olgunlukla karşıladı. Doğrusu Nilgün de ben de şaşırmıştık. Aramızdaki kopukluğu fark ettiğini söyledi bize. İkimizi bir arada görmeyi çok istediğini de. Geri dönüşü olmayan bir yoldu bu. Hafta sonları özellikle ikimizi bir arada gördüğü için daha mutluymuş. Nilgün, küçük kızın gösterdiği olgunluğa aldanıp ona aldığı evlilik kararını açıkladı. Çok kızdım orda, çok söylendim sonra ama olan olmuştu bir kere. Orada Mine’m benim elime sarıldı ve bundan böyle benimle kalmak istediğini söyledi. Annesi onu korkutmuştu. Mahkeme kararı çocuğun annesinde kalması gerektiği şeklindeydi. Ancak Mine’nin bu isteğine Nilgün ses çıkaramadı. Aralarındaki bağın kopmaması için çabalayacağımı söyledim. Kızımıza kendisi hakkında asla olumsuz bir söz söylemeyecektim.

Ve Mine iki yıldır benimle kalıyor. Hafta sonları annesine ben götürüyorum. İlk buluşmalarda, yeniden bana döndüğünde annesini ve seçtiği erkeği yani Erdal’ı anlatmaya başlamıştı. Erdal’la tanışmadım. Kızımın tarif ettiğine göre alnı tepesine kadar açık, bıyıklı, her zaman takım elbise giyen hatta takım elbiselerini yatana dek çıkarmayan, evde namaz kılan, dini yayınlar izleyen, zengin fakat para harcamayan biriydi. Çay ve kahveden başka bir de su içen, eve kola almayan, bir saatten sonra televizyonu kapatıp namaz kılan, tespih çeken, arada kendisine benzeyen birkaç adamın evlerine gelip onlarla din konuşan, lafı dinden siyasete çevirip parti tartışmaları yapan, türbanı yasaklayanlara öfke duyan biri. Mine bir defasında diğer odada seslerini yükselttikleri için çok korktuğunu söylemişti. Ertesi hafta hasta olduğunu uydurarak götürmedim. Mine’ye annesinin ve şimdiki eşinin aralarında geçenleri, evlerinin içini bana anlatmasının doğru olmadığını söyledim. Eğer beni görmek istiyorsa kendisine aldığım telefondan çağrı bırakmasının yeterli olacağını hemen gelip onu alacağımı da. O, gerçekten yaşına göre anlayışlıydı, bir daha hiç bahsini açmadı.

Nilgün’ü okul yıllarımda tanıdım. Asker olan babamın Kütahya’dan İstanbul’a son ataması olunca annemin de uzun yıllardır gençliğinde yine babamla yaşadığı İstanbul hayali gerçekleşmiş oldu. Babama göre bir eziyet, anneme göre ise büyük şehir avantajını yaşamaktı son atamanın anlamı. İstanbul’un Anadolu yakasından üç odalı bir ev tuttuk. Lojmana çıkma hakkımız doğduğunda burayı bıraktık. Semtin, fazla uzak olmayan bir lisesine yazılmıştım. Yine de her gün dolmuşla gidip geliyordum. Bazı subay çocukları askeri jiple bırakılıyordu okullarına, onlara imreniyordum ama babama da bunu önerme cesaretini kendimde bulamıyordum. Henüz hiç arkadaşım olmadığından kendimi derslere verdim. İlk dönem bitirdiğimde aldığım takdirname ile eve koştuğumu hatırlıyorum. Annem ve babam nasıl övünmüşlerdi. İkinci dönem başladığında bu başarım, Leyla’yla yakınlık kurmamı sağlamıştı. O, sınıfta benimle beraber takdirname alan öğrencilerden biriydi. Teneffüslerde yanıma geliyor, kantine beraber gidip oturuyor, konuşuyorduk. Okuldan sonra da beraber zaman geçirdiğimiz oluyordu. Leyla bu samimiyetle sadece en iyi dostum olarak kaldı. Lisenin birinci yılının sonunda beni Nilgün’le tanıştırdı. O başka sınıftaydı ancak Leyla’larla aynı sokak üzerinde oturduklarından komşu sayılırlardı ve çocukluktan arkadaştılar. Böylece henüz on beş yaşındayken hayatıma girdi Nilgün. İki yıl lisede beraberdik. O üniversiteyi İstanbul’da okumaya hak kazanırken ben evimi ve onu bırakıp Ankara’ya gitmek zorunda kaldım. Okul bitip mahkeme kararıyla ayrılana kadar ondan tek ayrılışım bu oldu.

Okul yıllarında tek iletişim aracımız mektuptu. Şimdiki gibi cep telefonları veya internet nerde o zaman? Haftada en az üç mektup yazıyordum, bir o kadar da mektup alıyordum. Bir kısmını hala saklarım o mektupların. Diğerleri Ankara’dan İstanbul’a geri dönüşlerimde kayboldu. Gönül muhabbetimize politik konuların girdiği ilk yer mektuplar olmuştur. Ailesinin muhafazakar kimliğinden lisede yüzeysel olarak bahsetmişti. Ama benim satırlarımda, yaptıklarımı anlatırken altını çizdiğim anılarımı aile görüşü kaynaklı eleştiriye yatırmasına içten içe kızıyordum. Fakat kendisine bu konuda ters düşeceğimiz, onu kıracak, rencide edecek belki ailesiyle karşı karşıya getirebilecek sözler asla söylemiyordum. Onun bu küçük küçük başlayan eleştirilerine geçiştirmeyle karşılık veriyordum. Sorunsuz biten öğrencilik döneminden sonra İstanbul’a döndüm. Nilgün’ü çok özlemenin verdiği duygularla bundan sonra onu dolu dolu yaşayacağım için seviniyordum. Aynı duyguları onda da gördükçe erkeklik egom tavan yapıyordu. Bu arada Nilgün de eski Nilgün değildi. Çocukluktan tamamen sıyrılmış, oturmuş yüz hatları, mükemmel fiziği, topluluk içinde o kendinden emin adeta bir Tanrıçayı andıran duruşuyla bütün gözleri üzerine mıhlıyor, ona bakan erkekleri yutkunma krizi alıyor kızları ise belli belirsiz kıskançlık sancıları kaplıyordu. Ama o benimdi, benim kadınımdı.

Haftada üç gün mektuplaşmalar bitmiş buluşmalar başlamıştı. Her seferinde ellerimiz, gözlerimiz, dudaklarımız buluşuyor, ruhumuz yaşadığı ten zevkini ayırabilmek için kendini sıktıkça sıkıyordu. Onun dudaklarıyla yüzümde herhangi bir noktanın buluşması demek benim gözlerim kapalı saatlerce bisiklet kullanmam veya kilometrelerce yükseklikte bir uçurumdan denize doğru uzun bir atlayış yapmam veya sarhoş bir bedenle akşamdan sabah kadar semazenler gibi dönmem demekti. Benim ellerimin onun vücudunda bir noktaya dokunması ise kızgın çölde, güneşin en tepede olduğu saatlerde yürürken dokunduğum noktaya gökyüzünden yağmur damlalarının düşmesiydi. İşte, kendini bilinçli kapatmış bir kızın kurallarını aşk için yavaş yavaş değiştirmesine bir örnek.

Buluşmalarımız devam ederken önce saçlarını örttü. Benim gibi o da artık mezundu ve ailesinin yanında kalıyor, iş arıyordu. Bu hareketi, onun aile görüşüne olan saygısından ötürü sergilediğini düşündüm. Aile her ne kadar muhafazakar olsa da Nilgün’ün bu konuda aykırı sayılabilecek düşünceleri yoktu. Artık örtülüydü hepsi bu. Evliliğimize kadar olan süreci şöyle özetleyebilirim. Ailelerin önce bu birlikteliğe karşı çıkmaları, bizim iki koldan ikna çabalarımız, tanışmalar sonra benimsemeler, evlilik, ilk günlerdeki inanılmaz mutluluk, bir yıl içinde kızımın dünyaya gelişi, benim o sıralarda iş kovalayışlarım ve şimdiki işime giden yola girişim, çok çalışmamın gerekli olduğu zamanlar, uykusuzluk, yorgunluk, imkansızlıklar ve hepsini ağır ağır geçmişte bırakışımız, yeniden güzel günlere başlayan yolculuklar.

Saat yedi buçuk.

Mine, kahvaltısını bitirdi, okul üniformasını giymişti. Odasında annesinin kendisine iki yıl önce hediye ettiği ayna, saç fırçaları…gibi tuvalet masası gereçlerinin başında saçlarını tarıyor. Servisi geldi gelecek. Acele etmesi için sesleniyorum, hazırım deyip yanıma geliyor. Akşama istediği bir yemek var mı diye soruyorum yok diyor tek kelime ile. Burası önemli, kızım her sabah hazır olup dışarı çıkmadan önce karşıma geçer ve hem önden hem arkadan üzerini, saçlarını, çoraplarını gösterir. Şayet görünürde bir asimetri varsa bunu ona söylerim. Bu sabah da çok güzel olduğunu belirtiyorum, gülümseyerek hoşça kal diyor ve kendini servise binmek için evin önüne atıyor. Ben, sofrada bir müddet daha yalnız oturuyorum. Kalkıp masayı toplamam lazım ama içimden gelmiyor, bu işi yardımcı kadına bırakıyorum, onun da gelmesi yakındır. Bazen onu bekler yapacağı öncelikli işleri ona söylerim. İstediğimiz bir yemek vardır veya giymek istediğimiz bir kıyafetin yıkanması gerekiyordur. Bugün öyle acil bir görev yok, ben de kızımın ardından ayrılıyorum. Her gün sabah çıkarım evden ve öğlene kadar uğramam. En boş olduğum saatlerdir. İnsanları izlerim, bir gazete alır çay bahçesinde okurum, arkadaş ziyaretlerine giderim, alış veriş yaparım. Sabahın sakinliğinde insanların koşuşturmalarını izlerken dalga geçerim. Keşke insanlık sabahın bu kıymetini bilse. Yine herkes erken saatlerde uyansa ve güneş yavaş yavaş ortalığı aydınlatıp gökyüzünde kendini göstermeye başlarken alem de yavaş yavaş etrafını seyreylese. Şimdi yaptığım gibi yaşamaya ne kadar layık olabildiklerini sorgulasalar. On sene önce okuduğum bir kitapta vardı şu cümle “Hayat sadece yaşamak, yaşayabilmek değildir. Bunu örümcekler, karasinekler, kertenkeleler bizden daha iyi yapıyorlar. Hayat yaşamaya layık olabilmektir.”* Bunun anlamını sabahın dinginliğinde koşturan insanları izlerken daha iyi kavrıyorum.

Eşimle üç yıl önce ayrılmadan evvelki tartışma dönemim de sabahları başladı. Doğru düzgün kazanamıyordum, kitaplar önüme yığılıyordu. Hızlı okuma kursuna yazılmıştım. İlerleme görüyordum. Nilgün de çalışıyordu ve o dönem onun maaşını harcıyorduk. Gocunmuyordum, bu konuda zaten bana rahatlığı eşim sağlamıştı. Fakat küçük baskılarla karşılaşmaya başlamıştım. “Bugün Cuma hayatım, evdesin nasıl olsa camiye git.” , “Ben akşam babamlara gideceğim. Sevdiğimiz bir aile dostu hoca var, dini sohbetler yapıyor sen de gelirsin.”

O zaman beş dakikanın bile benim için anlamı büyüktü fakat Nilgün zorluyordu. Sabahları evden çıkmadan böyle isteklerde bulunuyor, çokça emir cümleleriyle konuşuyordu. Bilmem ne vakfına para yardımı yaptığını bana söylediğinde kendimi tutamadım ve sesimi yükselterek konuştum. İlk ciddi tartışmamız hatta kavgamızdı. Maddiyatçı olduğumu iddia ediyor, kişiliğimin paraya tapar hale dönüştüğünden bahsediyordu. Her şey para sayılmazdı bu hayatta, iyiliklerin parayla yapılanları olduğunu ancak geriye dönüp bunun analizini, lafını yapmanın ‘iyilikten’ ayrıldığını savunuyordu. Bense analiz yapmıyordum. Kirada oturuyorduk, faturalarımız vardı, kızımız vardı, üç kişiydik, yiyiyor, içiyor, giyiyorduk. Eskitiyorduk ve yeniliyorduk. Yük onun omuzlarına ağırlığını koyar hale gelmişti; biraz hesaplı gitmek, cüzdanı saymak rahat uyku uyumamıza vesile olacaktı. Oysa şu durumda geçim sıkıntısı için uykularım kaçıyordu.

Durup dururken bilmem ne vakfına bağış da neyin nesi idi? Tartışmada ağzından kaçırdı, babasının aracılığıyla yatırılmıştı bu para ve örtülü cemaat vakfıydı. Babasının kişisel tercihleriyle etkilediği kızı yani benim eşim, benim ve kendisinin kurduğu aile düzenini yaralıyordu. Nilgün asla, bana camiye namaz kılmaya gitmemi söyleyemezdi veya bir yere benden habersiz bağış yapmazdı. Git gide onu ellerine aldılar ve yuvasının boğazını sıktırmaya başladılar. Bu tartışma kapanmıştı fakat yenileri yoldaydı.

Sık alkol tüketen biri değilim, tamamen yasaklandı. Sigara da azaltılmaya çalışıldı, içki içen arkadaş çevresi değiştirilmeye zorlandı, kadınlarla olan iletişim biçimim gözden geçirildi mesela mümkünse selamlaşmayı sadece tokalaşmayla geçiştirecektik artık yanaktan öpüşmek yoktu, çocuğa her hafta din dersleri öğretmeye başlamıştı üstelik daha bebek sayılırken… Mineciğim de şarkı ezberler gibi ezberlediği anlamını bilmediği duaları söylerdi. Aynı duaları bana da okutturur kıza model olmayı denerdik. Televizyonda hurafelerle dolu dizileri izletiyordu. Buna karşılık, magazin programlarını geçtim içinde öpüşme, sevişme, küfür, içki masası, kumar masası olan dizi ve filmleri ise kapatıyordu. Bunlar önce Mine için sonra da bizim için zararlı ve günahtı. Kaç gişe filmini kaçırdım hatırlamıyorum. Televizyon kanallarına uygulanan sansür eve aldığımız gazete ve dergilere de yansıdı. Örtülü gazete ve yayınlar eve girmeye başladı ki hiç birine elimi bile sürmüyordum. En son konuşmalarımı beğenmediğini, küfüre dayalı sözcüklerle konuştuğumu söyledi.

Ev artık benim için bir cehennemdi; bu isteği bardağı taşıran son damla oldu. Kendisini gittiğimiz bir toplulukta sözlerimle küçük düşürmemiştim, ona sürekli hakaretler eden biri değildim, evde sabahtan akşama kadar alkol alıp sızan, uyandığımda komşularla kavga eden, ona ve kızımıza zor kullanan şiddet uygulayan biri değildim. Üzüldüğümde veya dehşete düştüğümde ‘lanet okumak’, şaşırdığımda bir ‘oha’ veya eşanlamlı argo lafları çekmek, kızdığımda dilimden bir iki küfür düşürmek, çok samimi olduğum arkadaşlarımla bel altı fıkralar anlatıp dinlemek, çekinmeden cinsellik hakkında konuşmak terbiyesizlik, ahlaksızlık, görgüsüzlük kabul ediliyorsa öyleyim.

İşim gereği günde iki bazen üç ve dört adete kadar kitap okuyor bir de özet yazıyordum. Sürekli gündemi takip ediyor, yeni çıkan kitaplardaki olayları bunun çevresinde yorumluyordum. Kendimi geliştirmek adına maaşımın üçte birini kurslara yatırıyordum. Bu ülkede okuyan, yazan ve bazı gelişmelere dolaylı yoldan da olsa katkıda bulunan ‘aydın’ kitle arasındaydım. Eşimin benden istediği “cümlelerimi tesettüre” sokmayı senelerce çalışıp okuyarak emekler harcayarak sahip olduğum kültür seviyesinin sınırlarından içeriye girmesine müsaade edemezdim. Ben aklımda olan düşünceleri elime geldiğince yazacaktım, dilime geldiğince konuşacaktım. Birileri için kafadaki ‘kıl’ taneleri namus sembolü bir tabu görünüyor; peki ağzımın içindeki dil de mi öyle? Ona nasıl bez bağlayacaklar?

Bunca zamanın birikmişliğiyle ayrıldık ve kendimi sınır bilmez okyanuslara, kapalı kaldığı havuzlardan bırakılmış büyük balıklar gibi hissettim. Ne de olsa insan da bir hayvandır ancak düşünen, okuyan, yazan ve gereksiz baskılara karşı özgürlüğünden ödün vermeyecek bir hayvan…

*Şeytanın Fısıldadıkları – Emre Yılmaz
 

"Ah, bu renkler! Baharın huzurlu seslenişi. Çok seviyorum bu
çiçekleri, şu yeşil suyun üzerindeki arılar, kelebekler… Bakın, bakın
kurbağa yine zıplayacak. Bay Monet, siz seviyor musunuz bu bahçeyi?"

Bu bahçeyi güzelleştiren de sizsiniz Bayan Lanouf diyebilseydim,
diyebilmek kaynağından… Elini uzatıyor, küçük bir aşk uzanıyor. Yeni
bir beyaz bu. Üstünlüksüz. Kızıl bukleleri on yedi kez sesleniyor
şiirlerimde. Yalnızlığın yalandan düşlerine ezgiler serpiştiriyor. O
elleri her gece tutuyorum, dudaklarımın ucuna kadar getirip
kokluyorum.

"Bay Monet, bu bahçe için şiir yazmalısınız. Bıkmadınız mı salonlardan
çıkmayan, şu muhteşem manzarayı görmeden güzellik konusunda nutuklar
atan kadınları yazmayı. İşte size en güzel kadın: Doğa."

Hala davetlere, balolara, yakışıklı lordlara alışamamış; gerçeğin
sırrını doğada aramaya and içmiş gibi konuşan bu leydinin
bulutlanmamış ruhunu çok açık görüyordum. İnsanlardan, salonlardan
uzak durup böyle doğayı temsil eder gibi konuşmasının altında kuralcı
ebeveyn faktörü de vardı elbette. Küçüklüğünde yaşadığı ateşli bir
hastalığın korkusu üzerinde yoğun baskı oluşturulmuştu. Öyle ki zaruri
uyku saatleri, zaruri yemek saatleri, doktor randevuları ile yaşıtı
gençlerden etkilenmemesi için ayrı eğitim alması bunun sonucuydu.
Ailenin kendisi bile onu uzaktan sevmeyi öğrenmişti.

"Bayan Lanouf, annenize haksızlık ediyorsunuz gibime geliyor. O soylu,
eğitimli, politikada başarılı bir hanımefendi. Rakipleri kendisi gibi
kadın değil erkek. Her birini nasıl da dize getiriyor kürsüde,
biliyorsunuz. İçinde bulunduğu konseyler, davetler, insanların yüzleri
size bayağı gelebilir. Onun zevki de bu bir anlamda. Bizim bu güzel
bahçede durarak doğadan aldığımız ilhamı onlar kürsüde, poker
masalarında, av partilerinde, salonlarda alıyor."

Beni dinliyordu ama söylediklerimi dikkate almıyordu. Mimozaların
diplerindeki çalılardan kurtuldu. Siyah, nemli toprağın üzerinde
kaydı, bir taşın üstünden atlayarak durdu ve gelip gelmediğimi kontrol
etmek için dönüp baktı. Yaklaştığımı görünce bekledi hemen önündeki
eflatun çiçeği incelemeye başladı.

"Cercis siliquastrum" dedim; aldırışsız

"Bay Monet, annem buraya gelmemiştir bile." diyerek erguvanları
incelemeyi sürdürdü.

"Matmazel, bugün sizi ikna etmek mümkün olmayacak." Elimden tuttu,
beni de peşinden sürükleyip hızlı ve neşeli adımlarla yürümeye devam
ettik.

Güneş vurdu yüzüne.
Bir gülücük tanesi koptu dudaklarından.
Sel gibi bir ses uzanıyordu ona içimden, taşkın arzular.
Eteklerinin kanatlı laleler gibi uçuşu.

Yıldırım gibi bir aşk çaktı gözlerim onu ilk gördüğümde. Bir şiir
düşündüm; eğer teninin yumuşaklığına ermişse şiir’dir dedim. Ten ki
şiirin verdiği coşkulardan çok öte. Seslenişinde bildiğimiz
yaşantıları bırakıyor aklım. Burada çocukluğunun özgür yanını gördüğü
gibi güven duygusuyla dolduruyor beni de. O kadar uzak ki dünyanın
sersemleşen dönüşü, doğunun korku salan akşamları, batıya doğru
sallanan bir koltuğun üzerinde yarı medeni boş saksılar, Afrika’nın
altın madeni ve keşfettiğimiz kıtalardaki barbarlığımız. Pazar
ayinlerinden kalma saçma alışkanlıkların baba’larımız üzerindeki
etkileri, bir sonraki ayine saygısından asla ödün vermeyecek
yaşamların yasalarla bir araya getirilişi, korunması… Toprağa ihanet
kadar adi bir geleceğin tabanlarından yükselen kültürsüzlük vebası
içinde büyümüş taşıyıcı zihinler. Her başlangıcın özünde köpüklü
kahkahalar, kumar altı sevişme oyunları, hırsın talihsizliğe isyan
eden başarısızlık kıskançlıkları…

Bir kitabın önsözünde saymak istediğim sövgüleri unutup Cecile’in
tadını hayal etmekten bütün meyvelerden vazgeçeceğim dudaklarına
bakıyorum. Onda yakaladığım ruhsal coşkunun özetini, vedalaştıktan
sonra kapandığım odamda buluyorum. On beş yıl önce okuduğum kitapların
yanına uğrayıp her biriyle yeniden merhabalaşıyorum. Ciltlerine
dokunuyorum tek tek. Ben fark etmeden bir kısmı bozulmuş, bazılarının
sayfalarını bitler yemiş, rutubetin ince kokusu da cabası. Benek benek
küfleri görünce her birinden ilgisizliğim adına özür diliyorum. Şimdi
okuyup yazdıklarımla kıyaslama yapmam için zaman bulduğumda geçmişle
bugün arasında kitapların köprü kurduğunu anlıyorum. Göz kapaklarım
ağırlaşıyor, uykuya daldığımı, dalacağımı an be an hissediyordum.
Meğer yaşamsal hırslarımızı ne çok beslemişiz zamanla. Kendime şaştım
çünkü ben bir idealisttim. Değiştirmek istediğim bir dünya vardı ancak
bu ideayı destekleyici hareketleri geliştirmemiştim. Hangi arada koptu
bu bağlantılarım bilmiyorum fakat gördüklerim yani bu eserler,
şiirler, romanlar, öyküler, politik yazılar, ciltlenmiş mecmualar ve
her birinin içlerinde kalemimden dökülmüş düşünceler. En küçük birimin
varlığı altında ezilmeye niyetli bir aptallık, en büyüğünün gölgesinde
bronzlaşmayı göze alacak bir cesaretle büyümüştüm. Yalanlar gibi
büyümüştüm. Unutarak. Bir gecede yok olarak kendimden,
geleneklerimden, inançlarımdan. Yıllardır boş bir aklın hizmetinde
olduğumu anladım. Okuduklarım, yazdıklarım ve öğrettiklerim hepsi saat
gibi tekrarlanmış durmuş. Geri döndürmeye karşı istekli olsam da yolun
başındaki durumumla eş koşullarda değilim. Aşk konusunda bile tamamen
bağlıyım.

Bir sonraki ders için Lanoufların malikanesine giderken Cecile’e kendi
kitaplığımdan örnekler götürmeyi ihmal etmedim. Kendisine hediye
ettiğim eserlere ilgi gösterip mutlu olunca bunun anlamı daha da
derinleşti. Yaklaşık bir saat süren dersin ardından dinlenmek için
sustum. Bizimle beraber etrafta da çıt çıkmıyordu. İsli bir kandil
ışığı gibi perdelerden sızan akşam güneşi odanın içinde dağılıp
kayboluyordu. Daha evvel de burada Cecile’e ders vermeme rağmen odayı
ilk kez incelemeye başladım. Bir süredir tozu alınmamış kütüphanenin
koyu görüntüsü heybetli bir gölgeyi yerdeki Türk halısının üzerine
bırakıyordu. Hemen solunda havaların ısınmasıyla artık yakılmayan
şöminenin içinden odun külleri temizlenmiş yerine sadece dekor olması
için birkaç odun çatılmıştı. Duvarlarda vaktinde özenle seçilip
asılmış tabloların ilgisizliğe bırakılmışlığı yine üzerlerinde
birikmiş tozdan anlaşılıyordu. Bilmesem, emin olmasam bu odayı hiç
kullanmadıklarını düşünebilirdim.

Her birinden ‘yalnızlığımı’ sıyırıp Cecile’in dayanılmaz cazibesine
kendimi kaptırdım. Son yıllarda gelenekselleşmeye başlayan dinsel
örgütlenmelerdeki ayinlerin kuralları gibi bağlılığımı kutsadım.
Adımdan vazgeçtim, unvanımdan, toplumun beni kaldırdığı yerimden,
geldiğim nokta gittiğim boşluktan vazgeçtim. Gözlerinizi kapadığınızda
o tanıdık karanlığın size huzur vermesi gibi tanıdık bir özlemin
giderildiğini duyumsadım.

Bakıyor.
Gülümsüyor.
Bukleleriyle oynuyor. Bu anı bir daha yaşayamayacağımız korkusu sardı
içimi. Söylemeli ve bitirmeliydim.

"Bayan Lanouf?"

"Bay Monet?"

"Siz…"

"…"

"Siz, benim kalbimin tek sahibisiniz." Kendisi hakkında konuşmayı
rahatsız edici bulan birine kirli ruhların dışında hasta bir çocuğa
şifa verircesine bu cümleleri fısıldadım. Ne diyeceğini merak
ediyordum artık. O anda böyle bir yükü ona nasıl yükleyebildiğimi
düşündüm. Onu ezmek istemeden konuşmayı sürdürmeliydim, fakat benden
önce söz aldı:

"Kaç kadın sevdiniz Bay Monet? Kaç kadınla seviştiniz? Unutamadığınız
hangisiydi? Peki kurtulmak istediğiniz? Hala peşinizde mi?" Beynimden
vurulmuşa döndüm. Önümdeki sandalyeye çökerken

"Bana bunu neden yapıyorsun Cecile?" diyebildim. Ayağa kalktı,
dudakları sımsıkı kapalı gözleri kısık kızgın yüzüme baktı ve sağ
elini havada savurup sol yanağıma bir kırbacın şaklaması gibi vurdu.
Alev alev yanması mümkün yanağımda buz gibi bir endişe belirdi.
Eğdiğim başımı yerden kaldırıp onun yüzüne baktım. Bakışları tokadı
kendi yemiş gibi değişti. Bir onur kırdığının farkına çabuk varışı sağ
eline bakmasından beyaz yüzünün utancından ala dönüşünden ve iki adım
geri kaçmasından anlaşılıyordu. Dokunsanız ağlayacaktı, dokunmayı
bırakın seslenseniz çığlık atarak şoka girmiş halde kaçabilirdi.
Derhal yerimden kalkıp badem tanesi gibi gövdesini kollarımın arasına
aldım, sağ elini sol elimle yakalayıp ikimizin ortasında tuttum ve
dudaklarını dalgaların kıyıdaki kumları öpmesi gibi coşkuyla öptüm.

Dün gibi aklımda…

Cecile’e aşkımı itiraf ettiğimden bir hafta sonra orduya alındım.
Cepheden cepheye üç yıl savrulurken sol bacağımı kaybettim. Şimdi
önünde durduğum malikanenin ilk sahibi Bay Lanouf’un savaştan dolayı
işleri bozulmuş, iflas etmiş. Topraklarının tümüyle bu malikaneyi de
elinden almışlar. O gün intihar etmiş. Bayan Lanouf politikada
başarılı bir kadındı. Ancak ülkeyi ciddi bir buhrana sürükleyen
savaşın destekçileri arasında olduğundan burada tutunamamış, ülkeyi
terk ettiği söyleniyor.

Cecile… Ondan henüz haber alamadım.

Nalân Karaduman, ilk öykü kitabı Şeyler Denizi ile edebiyat dünyamıza katılıyor. Yalın anlatımı, incelikli gözlemleri, güzel Türkçesiyle dikkat çeken Karaduman, yaşamın güçlüklerle, hayal kırıklıklarıyla dolu gerçek yüzünü anlatırken, bütün bu iç bayıltıcı, karamsar tablonun altında umut arıyor. Düşgücümüz, bizi aslında bugüne dek algıladığımız yaşamın bambaşka bir alanına götürür.
Orada daha önce karşılaştığımız hiçbir şeye benzemeyen "şeyler" görürüz. Aşkın, insan sevgisinin, bizi büyüleyen tuhaf yaratıkların yol aldığı, geleceği aydınlık, yepyeni şeyler. Bir şeyler denizi…