Lasciatemi morire
(Ottavio Rinuccini)
Bırakın öleyim;
avutmak ister mi beni,
bu zalim kader,
bu yüce ermişlik?
Lasciatemi morire
(Ottavio Rinuccini)
Bırakın öleyim;
avutmak ister mi beni,
bu zalim kader,
bu yüce ermişlik?
Bir tamdan eksilttiğim bedenimde
parmak uçlarımda
ve yüz yüze kurduğumuz şehirlerde
gümüş sessizliği
bırakışlarımızdan kurulmuş her şey
sokaklar, evler, ev hayvanları…
dilsizliğimizin ay vezninde
suskun hayvanların gölge sirkleri
I.
bulduğunda bir ağacı
gölgenin yalnız kılışıyla düşünen
ellerin daha da yoklayabilir
yürürlüğe kandığın belkili adımı
adımlamak
kurusudur gömülen ağacın
tek dikimlik yeryüzüne
üç çizgi çekilir altı yön gidilir
iki göz bakar tek biçim görünür
kahrolan tek bedendir
acı bin biçim görünür
her şeyi gören kim her yeri gören
yolun iki ucuna tek yürüyüşte varan
kulenin son taşını koyan
yitirmediğini bulan kim
günün boşluklarında
hayatım-aşkım-cehennemim
kül değirmenleri kuruyor,
uçurum resimleri yapıyorum
güz, bir mevsim adı olmaktan çıkmış
ellerimden başka kimse bilmez bunu