gün eşelenmiş
göğsünü toprağa sürüyorsun
ürkek, kanıyor anakaraların
karanlığa kökler kurutuyorsun
mavi lüzumsuz bir ayaz, büyüyor sanki
vadiler göçüyor dudaklarında
biraz toprak yeter diyorsun bana
biraz toprak, yeter diyorum
ve eski bir gidişle geçiyorum senden
hiçbir şey kalmayıncaya kadar
vazgeçiyorum işte
her şeyden biraz
Çeviren: Erdoğan Kul
Ne görmekteysem ve neye inanıyorsam onu anlatıyorum; gördüğüm şeyi görmediğimi kim söylerse, kafasını koparırım onun.
Çünkü ben bağışlanmaz bir Canavarım ve Zaman artık Zaman olmayıncaya kadar bu böyle devam edecek.
Ne Cennet ne Cehennem, eğer varlarsa, bana yükledikleri bu canavarlığa karşı bir şey yapabilirler. Belki kendilerine sunmam için yüklemişlerdi bu canavarlığı bana… Kim bilir?
Her durumda, yaralamak için işte beni…
Olan her neyse, apaçık görürüm. Ne varolmuyorsa, gerekirse ben yaratacağım onu da.
Uzun süre hissettim bu Boşluğu, ama kendimi ona atmayı reddettim. Gördüklerim kadar ben de ödlektim çünkü.
Devamı »
sevgilim beni yaşattığın yüzyıl
kumpasa geldiğimdendir
bakma, overdoz halinde kesiyorum ağaçları
atların hüznü
onlar durmadan sana doğru.
tirenler geçiyor, geçecekler yıllardan da Devamı »
rakılar içtik içinde, üstelik karşılıklı hüzün direklerinden geçtik
durdurdu bizi bazı peronlar, indik.
açılırken bir öykünün başlangıç cümlesi, okuduk sabahlara kadar
ağladık; ne garip belimizdeki silah, kuşattığımız ayasofya hüznü
tarihine bakan genç kızların rayban gördüğü de doğru
ama sigaramı dağlara doğru ateşliyorum
çiçekteki telaş kellenin gövdeden ayrılmasıyla aynı
gidiyorum! sen taze kal eskime
yağmurlara güvenme makyaj bozar.
koş hasaRRaporu veriyorum
enkazım tamam yerli yerinde dağınıklığım
tahribine güveniyorum
biraz daha içimi hançerle, dağıt
değiştir her şeyin yerini
ama kış
giderken bereni almayı unutma.
ruhunu avuçlayan yol Devamı »
tenini sıyıran su
jiletlerin içinde kalan bileklerimi de al
korkma; kimse sormuyor demokrasinin son durumunu
bir yurttu sinir pasından, altı yön ömrün sığdığı. adresini arıyorduk yüzümüzdeki düşüğün, dil üstünde gezdirilen kızgın demir buğularını aralayarak.
doğa’nın dönük olduğu nokta hangimizdeydi? birbirimize ölüyorduk, bulunmuyordu. güneş küçük hayvan ölüleri halinde derimizin altına birikirken, “ben” diyorduk, “hepimizin aynı yerinde kardeş beni; gelin üst üste getirip uçalım…”
insan sütünü demleyen eldeğmedik mimariye adanan bakışlarda kur da aramıştık: a e ı i o ö u ü. uğrum çığırıp duruyor keman koyusu, memeleri budanmış bir çingeneden cama vuran kuş seslerinde.
Devamı »
Çeviren: Erdoğan Kul
Çevremdeki her şey, beni çevreleyen her şey buharlaşıyor. Tüm yaşamım, belleğim, imgelemim, imgelerim, kişiliğim… buharlaşıyor, uçup gidiyor. Her zaman başka biri olduğumu duyumsuyorum; başka bir şey, başka… Burada rol aldığım sahne, başka bir oyuna ait. Ve katıldığım bu gösteri kendi kendimim.
Kimi zaman, on-on beş yıl önce yazdığım metinlere rastlıyorum karmakarışık çekmecemde. Bunların çoğu, tanımadığım biri tarafından yazılmış gibi geliyor bana; kolayca tanıyamıyorum onlardaki kendimi. Ben yazmışım; ama başka bir yaşamda, ondan henüz uyanıp geride bırakmış olduğum başka bir yaşamda.
Çok gençken, daha on sekiz-yirmi yaşlarındayken yazdığım kimi metinlerde, mahiyetini tam olarak kavrayamadığım bir etkileme gücü var.
Devamı »
kendi payına düşer rahim
hayatı yaşar derinlerde
geç gelmek korkusu sarar
yalnız ve bensiz kara sulara
ardı arkasına çevrilmiştir oysa
bir kendi bir de aynası kalır
bakire düşlerin
gece döner dolanır gerisinde
dar alan üzülür genişlemekten
hep sıcak olur kış içerde
dışarıya korkar çıkmaktan
donar diye belleği
tuzsuz bir yaz yaşanır düzlükte
doğmak üzere ayrılır bağ
gözden duvağa
Kilidin kırılmış yanıydın sen
boşlukta sallanan
anahtarsız dönerdin içimde
şifresi kan
┼
sitenin gönyesi yok
kalbim, topla kendini
ve dağıt bu yaşamak kentini
I. Devamı »
oysa
bir ağacın taşmasından diyorum mesela
bir boşluğun Allah´a bakmasından
taraçalardan da taraçalara
ölü konmasından diyar Rum kuşların
bahsedelim zamana aşktır insan
ve insan bir yara
