bekleme
kırmızı gülen adam
giden addır sadece
kalan matem
geçmiş bir mimoza sarısı
sen bir tutam mor
belki
zamanda kaybolan bin an
başlamak yeniler mi acıyı
yoksa Devamı »

yatağını değiştiren aşklarım, yazamadığım şiirler, zamana
uyak arayan kalbim, sonunu beklediğim söz. yaklaştığım son

çatılara yağan kar mı beyaz kum taneleri mi
güzle ilkyazın arasındaki sonsuzluk
kabuğuna çekilen böceğin kalın uykusu

şehvetle sarmaş dolaş inilen kuyu, çekilen su, yüzü serinleten
esenlik, damarlardan boşalan kan, emanet bırakılmış döl

elini üstümden çekince şiir, aşk da bitecek ömrüm de

kendime

iyi ama nerde? yalın ve yekpare camdan, bir bilyenin dalgınlığı gözleri; çocukların bile uğramadığı bir parkta bulunmuş… soluk soluğa, ki adımları yine de yeryüzüne fazladan bir es… “biraz daha vaktim olsaydı dağları gezecektim.” diyor, kendi kendine. bir safdil denebilir, kim bilir belki de bir şair… uzaktan tanırım onu, yalpalaya yalpalaya çok bilmiş yürüyüşünden. beklediği haberi az önce almışların şaşkınlığıyla dolanıp durur yalnızlığını. geçtiği her sokağın öyküsüyle kararan yüzünü kaçıra kaçıra gölgelerden… Devamı »

belirli bir maviliğini geçiyoruz göğün uçmaklarla
kaygılar çoğalan bir dünyadaymışız unutalım
çatlatırcasına gövdeyi bölendir çünkü ikiye bizi bizden
alıkoymaksa gelip dayanan hep bir zaman
hep bir zaman oyunlarında geçer saatler kavmi Devamı »

Sıradan bakışın ürünü olan sonuçlar, delişmen ortamın salgıladığı hormonlar sayesinde ışıldamaya başlayınca, algı da körleşmeye başlamıştı. Kendine uygun ölçülerle perçinlenmeye doğru sürüklenen sadelik beni korkutuyordu.

Çoğunluğun, yüreğinin büyük ölüsünü gömdüğü bu bahçede hırçınlaşan dürtüler, dil ve yaratı arasındaki iletişimsizliği de yanına alarak aynanın verimli ovasındaki yangını büyütüyor ve içindeki hazineyi hızla eritiyordu. Devamı »

“sevinmek kendinde değildir
es us”

değersizdir çünkü
sosyal bir yalnızlık içinde çürür
anlamı törpülenen ilik
şen bir gönül için zaman nasılsa
devleşerek yerinden
ben
çöplüğünün göğüne gölgesiz güneşler
döşeyebilir Devamı »

1. Yeni yer yoktur. (Oruç Aruoba)
      1.1. Yerler bitmiştir.
           1.1.1. Yeraltı bitmiştir.
           1.1.2. Yeryüzü bitmiştir.
      1.2. Yeni yol vardır.
           1.2.1. Yol denizin altındadır.
2. Şiir denizin altındadır.
      2.1. Bir denizaltıdır. Devamı »

ağaçlar vardı uyuduğum yerde
ve çağ düşkünü o anlam
şimdi kendiyle dağılan
sabahın yaprak sisi
adım ve yine adım
eylemsiz rüya çekimi
bir kare: en yok perde Devamı »

Sessizlik öfkelendiğinde, anlamın üzerine çöken sözde yeni arayış örnekleri, kelimeleri epeyce örselemişti. Yeni biçimiyle kelimeler, gizemli yaratıkları andırıyordu. En önemlisi yan anlamlar kaybolmuştu.

Bu boşlukta, sınırlı bir alan içerisinde yaşayan, öngörüsü sınırlı kelebekler tarafından değişime uğratılmış biçimlerden farklı yaklaşımlar doğamayacağını söyledi. Devamı »

neremi dönsem bir ad çekimi baktığım o yerde
korkuyorum
gelip vuracakmışlar gibi beni korkmuyorum ama Odessa
hayır! kim nereye düşse bir bölge parçasını kalıyordu renklerin
bir aynı türlüsünü hiç kapanmayan ya da açılan yerlerimizin
bir ölüm de üstüne sonsuz gizini bırakıyordu usulca
bir ölüm de avuntular ayartısında uzun mu uzun
kurup dengesini şaşmaz bir alışkanlığın Devamı »

Kırmızı bir kiremit bu yalnızlık
Saçakları buz çığlıklı asmalar yalnızlığı
Ne zaman gelseler ben ordayım
Kalabalık kaçkını eski eflâtun
Zaman süzüyor ellerin bekliyorsun.

Eskimek, yazgılar günlüğü
Kurşun gölgeli anılarda Devamı »

bize saka loncası derler
en yakın gökyüzü bizden geçer

ellerimizden

bize saka loncası derler
evden eve gökyüzü taşırız
ayaklarımız çıplak
başımız kabak Devamı »

Çeviren:
Erdoğan Kul
 

Aklından geçenlerin bir bölümünü dile getirmeye çalışan şu zıpçıktılar,

domuzdurlar.

Tüm bir edebiyat sahnesi bir domuz ahırıdır, özellikle bugün.
Şu, zihinlerinde referans noktaları bulunanların tümü,
kafalarının belli bir yerinde demek istiyorum,
beyinlerinin iyi lokalize edilmiş bölgelerinde,
şu, diline hâkim olanların tümü,
şu, kendileri için sözcüklerin anlamı olanların tümü,
şu, sözleri anlam taşıyanların tümü, Devamı »

beni bu ağacın altında bırakmıştın
başımı kaldırıp baktım
ne bulutların geçti üstümden
ne kuşların uçtu bir daha
yanmış şehirlerin anlatıldı
nefesini tutup üç gün dolaştığın
bana bu ağacın altında söylenmedi Devamı »

Ve kesildi yazın boruları ölümünde arazilerin,
Çekip uçtu karanlığa art arda bulutlar.
Ama küçüldü kenardaki ormanlar böyle bitkin,
Yasa bürünmüşler, tabutların matem alayları gibi.

Gür söyledi fırtına şarkısını ağaran tarlaların dehşetinde,
Girdi kavaklara, eğip büktü beyaz bir kuleyi. Devamı »