ben bu gölün anlatıcısıyım
bir de benden dinle suyun ağlama noktasını
hızla geçtim iki ölüm arasından
akşamdı
bilsen ne de güzel ağlıyordu arafın kadınları
dizlerinde mayasıl tutmuş çocuklar
ziftin pekiyle beslenen sabırsız
ve biz kamburduk narinçe
aşıktık
yanlış sureler fısıldıyordu birileri Devamı »
birileri çevirse diye bekliyorduk saf dilimize
Devamı »
daha kaç darkafalı zamanda uyur gülüşün Devamı »
büzülmüş tenin salınan ucu
yanık ahşabın ayağındaki eniğin oyuncağı
kabuğundan çıkıp geceye yürüyen nem
dudağımda gümüş izi çatlak bir yol
dağıt saçlarını denize karaya
istersen buluta yıldıza
dağıt işte nerede unutulduysak oraya
ne çok ortağımız var
yeni doğacak güne gebe
Zaman hissiz ve duraksız akıyor
Tozlu sokaklardan
Üç asır önceydi
ciltsiz mısralar
sarkacında duruyordu gökyüzünün
boyasız hüzün doluydu sesin
Kabaran denizin gözyaşları Devamı »
boşalır göğün yosunlu bulutlarına
turnusola boyanmış bir şarkı söyler
Kan Telaş
kan telaş koşuyor gece ağrıyan düşlerime
göğe susuyor yalnızlığımın kezzap denizi
- lav güllerine unuttun beni
iflahsız kuşlar konuyor Sisifos kalbime
günler dökülüyor avuçlarımdan ezberli dualar gibi
- lav güllerine teyelledin tenimi
Devamı »
bitmek mi her şey
şeytanın öfkesini soluduğu alınlar
solo sahilde güvercin merdivenleri
toprağın içgüdüsüyle kaynaşık bedenlere global ayet:
bahar ortası utançlarında ülser usaresi
karşılıklı kırılıyor ufuklar
son satırına direnen sayfalar
şimdi bir tek yuvarlak halinde Devamı »
kopmuş nesnesinden
Kadın ayırmadı gözünü adamdan
Delip geçti içindeki karanlığı
Elinde bir fenerle
Adam
Avuçladı yüzünü kadının
Göğsündeki sarsıntının sesiyle
Kadın işitti adamı Devamı »
Ne kadar güçlü atıyor dedi
Tıpkı hayat gibi
Müşg idi nesîmi bûstânın
Dinmezdi rüâfı ergavanın
(Hüsn ü Aşk’tan)
Suskundum, gençtim, yalnızdım, tektim… Şehrin simgesi, parkın bir tanesiydim. Korkuyordum, güçsüzdüm… Yapraklanmadan önce açmaya, kokmaya, baharı bildirip neşe saçmaya hevesliydim. Kendime has pembe renkli elbisemi kuşanmaya… İbret olmaya… Umut aşılamaya… Devamı »
Sırasıyla ısındı hava, su, toprak… Su yürüdü gövdeme, dalıma sımsıcak… Masmavi gök, bembeyaz bulutlar… Ipılık rüzgâr… Estikçe ruhumu okşuyor, sarıyordu tenimi… Sevişiyorduk masumca yeni yetme çocuklar gibi…
Nasıl mutluydum anlatamam. Ne idim, ne zaman açardım, hatırlayamam. Zamanı unutmuşum hepten… Almış aklımı götürmüş zamansız esen…
Devamı »
Yan anlamlar olguyu zenginleştirmeye başladığında, güneş, çoktan denizinin içine gömülmüştü. En çok senin için yan anlamlar bulup çıkarmaya çalışıyorum, dedi Güneşi Denize Batıran.
Yalnızlık, büyük bir boşluktu. Susma, kabullenme ve benzeşme ile ağır ağır büyüyen. Anlam arayan için üşümekti ve kendinden uzak olmak…
Kayboluyorum, korkuyorum, dedi, Zeytin Ezmesi. Giyindiğimiz duvar çok. Ağır kalabalığın kollarında… Hüzne çatlıyor, odalarca acıya yaprak dökmüş beklemeler… Düşüyorum dar zamanın dudaklarından… Oysa imgelerini yakasına iğneliyor mavi yosun, saklandığım gecenin yüreğinde, diye devam etti.
Devamı »
