gül solgundu, od tiradı okudum
kırmızılı gösterdi bahçesini
geçip gittim kendi tiritliğime
geri istemeden eski kisvesini

yollarda ürperiş ağaçtan ağaca
yanık cengele mihrak acılar
baktım ki yüzler yüzüme ortak
karanlıkta kopyalanmış aynalar

mektup mektuba baldırandı
gölgede kaldıkça dağıldı gölge
kuzgun ağıtlarda eski mırıltı
cenin yaralandı başka cenin içinde

yutulmuş iki dil vardı bir yerine
küçük olan büyüğüne sığınmış
kelebek kimdi, hangisi anılarda
döndüm ki tirat, gül, aynı bahçe