Nalân Kiraz

Nalân Kiraz

Nalân Kiraz Hakkında

1972 yılında İzmir’de doğdu. Ankara Hukuk Fakültesini 1995 yılında bitirdi. Notos, Kitap-lık, Kül ve Sarnıç öykü dergilerinde öykü ve yazıları yayınlandı. Yazarın daha önce yayınlanmış Şeyler Denizi, Gölgeli Konak isimli iki öykü kitabı ve Titreyen Sesi Rüzgârın, Günindi isimli iki novellası bulunmaktadır.

Ayna

|2020-06-16T16:51:08+03:0016 Haziran 2020|Öykü|

Dayım ve Yengeme…

Ayna, salonla oda arasındaki kapının pervazına asılıydı. Mavi çerçeveli, yirmiye otuz boyunda oldukça büyük bir aynaydı bu. Bir yanı odaya, bir yanı salona bakıyordu. Eğik gelen gün ışığının üzerinde yansımasıyla akşam vakitlerinde salonun ve odanın zemininde çizgiler oluşturuyor, her huzmeyi yedi renge bölüyor, koltuğun, pencerenin, halının […]

Kaybolan Öfke

|2009-01-09T02:27:54+03:009 Ocak 2009|Öykü|

İçinde soğuk ve sessiz bir öfke büyüyordu. Oturmuş, ellerini dayamışken koltuğun kenarlarına ve tırnakları avuç içlerini yakarken ve başı boynundan, saçlarından tutulup iyice geriye çekilmiş gibi dimdik durur ve bakarken…

Esna kendini koltuktan kalkmamaya zorluyordu. Karşısında gördüğü her neyse, bir zamanlar belki onu çok korkutmuştu. Oysa şimdi; hiç… Öfkeden kararmış gözlerle […]

Çocuk

|2008-11-30T19:54:38+03:0030 Kasım 2008|Öykü|

           Akşam vakti, birbiri ardına sıralanmış teknelerin ışıkları kıyıya vuruyordu. Limanda ağır, tok adımlarıyla uzaklaşarak geceye karışan bıçkın adamların siluetlerini izliyordu çocuk.
            Hava ayaz olup kesiyordu ellerini ayaklarını. Paltoya sarındıkça daha çok üşüyordu. Uzakta, deniz kuşlarının artık azalan çığlıkları karanlıkta, bağıran karaltılar olarak üzerine geliyordu sanki. 
            Ne korkak, ne cesur; kendi […]

Ezra

|2008-11-08T08:03:58+03:008 Kasım 2008|Öykü|

Karşılaşmalar I / OYUNCAKÇI DEDE VE AZRAİL

İşte tam burası. Tam burada Ezra geldi. Konuşulmuşun ötesinde her yana yayılarak ve zaman içinde açılarak Ezra geldi. Aylardır açılmayan tahta kapımdan sanki bunu daha dün de yapmış gibi, kapının kolunu çevirdi ve geldi. O sırada, kolları bacakları iple […]

Gün Gece Gölge

|2008-11-02T21:43:31+03:002 Kasım 2008|Öykü|

Üstümde gölgelerin ağırlığıyla oturdum bütün gün yumuşak koltuk üzerinde. Seçemiyordum. Eşya mıdır karşıdaki, insan mıdır, köşede saksıda çiçek mi var, masa üstünde lâmba…

Gözlerimin önünde dağılıp açılıyor, sisleniyor görüntüler. Sesim bedenimden ayrı. Bu konuşan kim? Güneş doğarken elimde kahveyle oturmuşken koltuğuma ve gün ilerlerken, arkamdaki pencereden […]